پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

بی امید و سرد
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٢/۳

سرداست اینجا

 

 

هنوز 

 

ناجوانمردانه سرد و سرما یی سخت

 

به زمستانی مکرراست 

 

 

راهبرچرخهء فصول

 

 به گردنهای اقمار 

 

از نام خدایخ بسته است

 

سرد وگذاربسته میگذرداینجا 

 

 

درفرارنگ 

 

به درگاه پدرگاهی

 

پاییز

 

سرخ و خوناغوش 

 

خونبهای بهار را

 

 

بیرون از گرگم به هوای زمستان

 

بسط نشسته است

 

هفت سطح افلاکی 

 

 به کولاکی فراسپید 

 

به نوبت

 

رنگ ابی وآرایه تارایی را

 

باخته است 

 

ابی 

 

 تنها نشان کوچکی از

دریابودهنوز

 

سرما جای خوش کرده درفلک 

خنده به صائقه میزدو

 

زمین 

 

پیرانه روی یخیده به جنگل و جوی

 

از بی امان بوران وبرف سپید گشته موی 

 

 

بی امید

 

همواره سرما 

 

ناجوانمردانه سردوناگزیر بی گذرست اینجا

 

 

پنداری چهار فصل گشته یکی 

 

شتا تافته -

برتداوم زمستان کمربسته است

 

ان داد ازدادی که اصالت را 

 

به نظم تعمید و تبرک .. مقدس میسرود

 

چون حصار فلسفه ایى ترک برده

 

به گرداگرد رویاهایمان

 

بی سلول به زندانمان فکنده بود

 

زنده لرزان؛

 

به سماجت بهمن ریزبرف

 

بازیچه بودن را مینگریم

 

چونان ادمک برفی 

 

که سیمای بیرنگ کولاک را 

 

به اواز گرگها نشسته باشد

 

میان دو لیگ زمستان 

 

ترتیبات نوبت سبزی به سبزه را 

 

درغربت بهاریخ بسته نشسته ایم

 

 

سرد به سوز ادمیت میگذرد اینجا

 

و پرندگان را دگر شوق پروازی نبود

 

چندان که جارچیان خدا 

 

 

به قهری سرد

 

منقار بسته 

 

سر به زیر بال گشته لک 

پرخسته

 

ازسماجت زمستان

 

به غربت لانه ها 

 

پروازرا به خاطرات اوج میگیرند 

 

وکهن جار ناهنجاراسمان را 

 

سپید زمزمه میکند. 


  
 الف. تردید 





comment نظرات ()
در رسای علوم انسانی
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱٢/۱٢
بی انکه براین مکدرامید 
ازآینده کورسویی
خاطرگسسته مان را جمعی ببخشد
تردید در عمیق, تلخ ه پرسشهای بیقرار  
شکوفه میزند از یقین
به رهنمون ادراک 
احساس 
بر علوم انسان تکیه پیروز بسته است همواره 
و چشم مزوران دلواپس مآب 
ره فخربه کوچه های انسان 
براو تنگ چوتنگه ایی فشردند

به جرم غربزادگی 
گزاره جهالتی عجول برنهادش بستند
 براهین خودخوانده وبدعت گریز 

کنون 
از پرتوقدریگانه ات ،مانیز قدری میدانیم
وبه این صدا ،اغشته قدردانیم به هرره از سطرت
 کزعطر جسارت ذات عاشقت سطراگین است 

کنون ماییم 
که بسته به حس دگریم 
رسته ازتاریخ رقتی به نشان قرمتی 
و برلهیب گذارمان 
نهیب هشدارمان چومشعلی میسوزد  
بر منع تکراری از دوبارهاتان تا هزارهاتان

اینچنین 
برماگشت ومیگذردکه رسالت مآب
وبی هراس میگذریم 
از ترتبیبات بشارت شما 
و رقت سرد تقدیر خویش.
چنین گشتن وسرودن وسکوتی راشکستن 
حاصل بیتابی من است  
پاره و سطر و سرود 
به رهیدن از درد مزین میکنم 
چرا که شعر حیاتی دگرمیدهدم 
هر سرودی چون تهویه ایی مطبوع 
من وجهانم رامدد میکند 
تا زاشمیزازاین اتمسفر تفتیده درزوال گندتان 
 جانی به در بریم.

 الف.تردید

 


comment نظرات ()
دغدغه های منظوم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٧/۱۳
آنچه وامیدارد مرا
تا برین کهنه دندان کروچه فرسایندۀ ناسور
که چونان عاملِ شکنجه یی گستاخ عمل میکند
تاارامش ابی دریایم را
مطلاطم از دغدغه های هرز اقیانوس مواج کند
ارادت وتعلقیست کهن وسرکش

انچه منظومسرایی را براین منظومۀ غم
گلومیفشرد یا که بیراه مینمود
تاوضوحِ ناطقی را
بسانِ نشانه یی برنشان وایهامی، نشان باخته
که نبض تفتیده
به حسرت ونفسهای منقطع
تاریخ هزارو اندی بی گذاری را
به سرودی_
یار و یارای ضربانی تازه بخشدش
ورفعت سالیانش را
چندان به سطحِ ادراکی دون دربغلطاند
تامن و تو
یا که من و ما
دریابِ اذانِ حقیقتی شویم
که گذار از کوی کودکیهای ادمی
چون اصالت ارکانی درتعالی انسانیست
بدعت
انکار ماترکهای اجدادی در مرز مکرر نبود
چرا که شعراست و رهایی میبخشد
چنین مشق رهاازقیود قائد و قاعده
علل القاعده چنین که به رویا ؛ کید نیست

درین بی تابانهء منظوم
قدرمقدرنشان چنین علن برما گشت
که نگاشتنی رساله ایی
لزومی به رسالت و فیض نیست

 الف.تردید

comment نظرات ()
تردید برزخ ِ نیاز بود همه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/۱٩

التفاتِ

عجیبانه

وهمیشه بی چرای من

سرازیرِ شیبِ سرکشِ تو بود

ودرمن

قدرِقدرتی یارنبود،

تادرمجالی هرچنداندک

اسایش این قلبِ بی رمق را

زلخته لخته های این تعلیق بِرهانم

 

روبه پندارِتو

در خود می اندیشم

باید کمند ماندن بگسلانم

تا رها گردانم

زین سرسرایِ تلخاذین ، دودانگ مانده را

شاید فقدان جذبه بی هورامیکشید درمن، نمیدانم

 

در شکافِ اعتقادِ خویش

به هیئت ناظری

واج ومبهوتم

 

هرچند زندگی

جای گرفته

لمیده

بر مدارِ دالانیست به مقصد انتها

سخت اندک

سخت بی مجال


اینک

در این بازی گرد

هی سکوت کن

و بسانِ کهنسرائی مدرن

چوپردۀ شعرسپید، پس بزن مرا

هرچند

براقلیمایِ چشمانِ تردیدت ،

که تعلیق و برزخیست

باز مرا میبینی

برهجو تقدیر

همچو دانته

 

اری تردید

یکسره

برزخِ سرگردانِ انتخابی بود

تا راهی

به مجابِ معنا به در برم

 

                                                                   الف.تردید


comment نظرات ()
لزومت سایه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٩:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/٤

جاودان بتاب براین عتاب

 

شبانه های خسته را امان بده

 

که من سایۀ بی تاب توام

 

بر من جوان و با نقشِ جوانه بتاب

 

که مسخ و نابرنای ِاخرین نگاه توام .

 

                                                          الف . تردید


comment نظرات ()
اکر بگذارند
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱

 

دریغا

دریغا

کز ثباتِ

           این دودِ سردِ اجاقِ خورشید

که صبحگاهان 

                 ازپسِ این بی رمقِ زرد صبح 

در کامرهِ نَفَسِ مردمان من 

چون جبری فرورفته میرود 

نه ممدِ حیات بود و 

                      نه مصداقِ باستانیِ زندگی

                                                    براین بی نقشِ حیات

 

بگذارید

بگذارید

صبح، بی رنگِ تعلق

طالعِ خویش را

از گلویِ پرنده ای

                      با ترنمی سبیدآواز دهد

و خورشید براین ضیافت

                             کدبانویِ بی دریغِ ایزدوانسان باشد

 

وانهید

تابسانِ دیر باز 

آن هندسۀ زیبا

جلوه ای کند براین مکدر
                   

 

اهای مُعصبه مندرس

واگِروتامل کن

تااین قرصِ حائل 

                    برایفایِ نابِ خویش

                                          درآید برزمین

که هرچند

اندک 

حوضه خانۀ ما 

                 براین تنعمِ مصور نمازی بردو 

زین شمعدانی ها 

                   فیضی بدین بی طراوت رسد .

 

                                                                                               الف . تردید


comment نظرات ()
تالاب بیتاب
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱

 برفلاتی

که درذهنِ جنگلش

نوبتِ درختی

درمن زبانه میکشید

بسان دانه ای

که سراز خاک سرد برکشد به مقصده انبوه

راست بدان ریشه که امن و پادرجای

 

اینکان توانِ دیدن برمن هست ‏

تا منظره واژگون خویش را بر نجابتِ تالابت

چوائیینِ آئینه ای بنگرم

 

برگستره ای که

ائین

ائین

برتالابِ منظرش

پا بلند نمودم

تا قدم از خاطرِ  بیتاب... به ارزو بلندتر کنم

اینک

 ان توان بودن و شدن برمن هست

بی بند

هرچند  قطره باشد

تا بسان ان ترانه ای

که صبحِ سپید برجنگلِ پیر می سرود

سایه ای گَردم

بیدریغ چوشعری

برجبرِسوزانِ حاضرانش

اری

تعلقسرا را

ارادتی زدیرباز چنین مایه توان بود

 

بر گستره یی که عشق رنگِ خدا بود

وایه ، ایه، فراقی

از گلوفشردِ انسانی زان گونه واله

تراوشی بیتاب مینمود -

بسی شیواتر

.

اه

دراین رِقَت ورنگ پریدگی

براین غلظطِ  جنگُ دریدگی

برگریبانِ جنگل و تالاب

کزآسنانِ ، ا نسان و آن رویای .. چون نبات

بر حقیقتِ پویا ..اما تلخِ این فلات

هماره

تقارنِ دردِ بیتاب درون ،

زان رسوای برون ، بود و هست

که چندان رسواگرتری 

یکی چون تندری

بربی حاصله

این سترون ونقصان ...

عیان گردد

قصیدۀ غربت سوزِ

دانه تا انسان .

 

                                                        الف.تردید


comment نظرات ()
به چه اید
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۳۱

 

عقلانیت شعر من به چه کار آیـــد

 

وقتی یَساولان

 

لولِ بَزمه باور و تقلیدِ خویشند.

 

 

آسمان ..

 

جاکرده از درنده

 

زمین

 

جاکنده ازلانه وپرنده

 

که پَر نیز

 

نشان ازغربتِ پرواز وپرنده بود

 

 

اینک

 

بسانِ تیری برکشیده

                        از چلۀ مجربِ علم-

                                                  درواژه ائی

این گستاخ برمیکشم

 

که مدارا

           به هرگاه و بیگاه

                                نشانِ ازتعقل نبود

 

بیدادی برخِنگِ حضورمان رفته است

 

شعورمشروع

                   درسطرِمن به چه کار آید

                                                                                                                                                                                                                           

 

برزین پس وپشت گذارِ

                                هزارۀ ننگ  

 

مسافران مقصد گم کرده و مَنگِ -

 

ورق ورق

             تاریخ و

                        وقاحت و

                                    فاجعه  ـ

 

قفسکردۀ ترسی ملعون و

                                اینک نخنما

استمداد رها را

                    مویه کنان

                                   شوقِ مُروایِ منتظر میزنند هنوز.

 

کنون

 

درمیابم که

 

شعرمن

 

غمنامۀ بُهت است

 

حسرتی در لغتی

 

از پسَ-اَندره نا خوانده حضورتان

                                        شمــــا تاولان پرخونابۀ زمینیــد .


comment نظرات ()
گشوده برانتظار
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٦

 

با حیرت به تماشایم

 که فرض بسته

نشسته

آنچنان

برگلالودۀ محال 

 

کاینک

بر طریقتی که مبنایش 

حدیث دیر هنگامهای تو بود

مقصد جاودان را

بر محملی 

که عشق و زندگیست

سلانه و خرامان

در حرکت است

آهای .. مگر تو لیلایی ؟؟

منم که ام؟؟ 

 گرت بر این پاسخ  رهسپارِ من شدی

در این نوا

سازه باران شدی 

همسرسرای من شدی

بپرسی که ام ؟؟

چه سود ... که من

مجنونِ  قصه های سودا زدهء زمینم

که بر سکوی غیابش

یکسره در همیشه های زمان

همچون کتابی گشوده بر خوانش وانتظار 

بازست

این ناچیزِ آغوشی در مختصر مردی

که منم

 

چه سود 

که عشق سودای بی پروا  میخواهد 

مگر لیلایی تو ؟؟

 

                                                                            الف.تردید


comment نظرات ()
گزین من
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٩:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٠

گر آمدی به کوی من 

 

قناعت است حال من

 

چنین مبین

 

چنان مپندارکه این

 

هست گزینه ناگزیرِمن

 

گرت شدی به سال من 

 

بحران نبود زمان من

 

جوان بُدی میان اینگاه شدی

 

شفاعت واجابت است گاهِ من 

 

گرت شدی به سان من

 

 رها بدیدی سارمن

 

گمان مدار

 

خطا به باصره مَبَر

 

نشان ِ دار نبود ،

 

بردرواین دیارمن .

                                                 الف . تردید

 


comment نظرات ()
شرفِ شعر
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٧

 

بخوان عشق را

عبارتِ رنگین را . . .

ثبات دوباره کن

 

که هماره انسان بود و جفا

شهریارِ دادگستر را

لزامتِ زمانه  کن

 

نمیدانم چه نام و نمایه ات نهم

هرچه خواهی باش

لیک

تَاخُرَت را

استجابت از یاس درمان هزاره کن

 

به مصافِ این ضُلماذینِ بِبَر واژه را

آدمیت بود که انسان . . .

آری

این بی پناهی را

                    شرفِ شاعرانه کن.

 

                                                                           الف . تردید

 

 


comment نظرات ()
بن بست این کوچه همچون قلبی بندامده بود
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٤

 

با قلبی بند امده

زاستنشاق کامیابی 

زان همه برمن شدن

ازپسِ انتظاری

در نوبتِ سنگین گذره عشقی بکر

 

همسنگِ مذابی  که زحسرت فوران در بخروشد

سوسویِ امیدی ،

مرا،

در نامراد گونه ها حلاجی مینمود

 

اری

منصورِسرک کشیده کنار اشتیاقِ عشق دارگونِ تو بودم

وقدرِاگاهی درمن نبود

 

شوقیده برتماشایِ تو

با ضربانی بندامده

زتنفسی جانکاه

حافظۀ بی جان و مرده گونه یی

همچنان عاری

               زِهرانچه زندگیِ را به کام مینمود

گونه که ارادتِ مصرعی

                              برفهمه پنهانِ سروده ای

زان تعبیری

که صاحب سروده را

به غایتِ یک سرمستی خرسند واسوده میبنمود ‏

 

در ساعت مقرر خدا بسویت امدم

 

رفتم

بدیدم

که برجلومنظر ِ چشمانم

                              یکسره ندیدن بود و بس

ابتدا با مدارا بغضی برتردید شدم

 

اه

دریغا دریغ

کورنگی که نه

من کوری خودخواسته ام

گرهمچنان فراق،

         تقدیرِ این دور ِ  ظلمانیِ سرد باشد .

 

اینک

بند امده درکوچه بَستِ پنداری ‏

مبهوت

وچشمانِ رویا بینی زِحدقۀ حقیقتی تلخ.. برون زده تر

رسمیده برهندسه ای ‏

که دیگرشرمگنانه نبود

مرگ را خود خواسته به انتظارم ..

تا بوسه ای زِحَضه جان براو زنم

که مراچون خواهشی مزاحم ‏

برگردۀ بی چرایِ خویش ببرد

گر این ظلمانی سرد و دور تقدیرم باشد

 

کز ازل

 این سیطرۀ اعظمِ جهان

جایگهِ نابلد کَردگانه زنده باز بود ‏

نه عرصه شرافتِ رو به کمالِ مخلوق ... ‏

 

درهراسم ونمیدانم‏

این همه توان

این همه نگاه

ز کدامین سوراخ تقدیر میچکد

 

من فناخواستۀ تمامتِ پنداره قمارزدۀ خویشم

ندامت زده

زشبگردی هائی

که شبِ شعر یرحریر ستاره بود

 

سرود پایان‏

زین رسیدِ بی ثمر

رهازاد کن مرا

 

تویی که برترازحقیقتی

پیدا و بی پیدا

در این کوری خودخواسته

ادایم کن ‏

گر این ظلمانی سرد قدرِمُقدرم باشد .

                                                                                        الف . تردید


comment نظرات ()
هربرنیازه من
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۱

 

عنقریب

دراین سیاهسالِ تلخ

که بهارش

چونان اندکک بود

       تلخ زانگونه شرنگِ هجرتی

                درکام ِ هرانچه رضاگونه هایم بود

 

اری

به ضیافت مینشاندت

پندارِ نسروده مردی که خانه نداشت

تا دگر نگوئی

ودگربارِ

راه به بیراه به دَرنبری

زین همه سرگردانی

که منم

 

اه

خاطره

خاطره

هنگامهای پرکشش

دور و دورتر زین گونه غمِ اجدادی

ازادی

ازادی

درکدامین چشم اندازِ یاَس ماوا بنهادی

 

عریانِ عریان

اسوده و هربَرسود

استخوان خسته اما خشنود

 

چوکودکی ارام گرفته

بروطنی،

امنگاهی،برجانِ خویش

بعد از گریه گریه ، در یلدای دردی ازفراق

به خوابی ارام ارام .. نهان رفته بود

زیبا ترین ارزویِ زمان

وهَروَرنیازه من

 

اری

من ان صلتِ نامراد بودم همه

براین حیرانی ه رازالود ، که زندگی

زمان مرکبِ لنگِ دنیا بود همه

براین دلخستیگیهای پی درپی که منم .

 

                                                             الف.تردید

 


comment نظرات ()
واژگون به ابتدای خویشم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٥:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢٦

که اینک 

 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

 

در تکیده هایم

 

که سر بر سجود خاک دارد

 

و دلخوش

             به یکی لانه ای

                                  که پرنده ای

 

 

زمین که من

 

من که چشم درویش 

 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

 

هر دو مجنون و عریان به بورانیم                                      

 

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

 

به ابتدای خویشم

 

پنداری

          هندسۀ هجرانست

 

که جانکاهِ ورم کردۀ سرد، براین خمیدگی 

 

ندیدآی هوربود و بس

 

 

هرشامگاه

 

بر صِقله کمرگاهم 

 

پرنده 

 

مغربسرائی میکند

 

صمیمی و تسلابخش

                        ازَپسه بدرقۀ هور

                                             سرودِ دیگرگونه سپاس میخواند

 

اری

 

صدای پرنده

 

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

                                   هماره برجبرایِ قامتم .

 

                                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
یکی چون قلبِ دمسن
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/۱

 

برزانویِ ارادتی سپید

در امتداده هیبتِ سختت ؛

درخشنده و نَستوه

همچوالماسی

که قیراطِ رنگینِ دردش

بررگه های عمیقه فاجعه

کیمبرلی را زِفقرِ عریانش

دست بدامانِ اتشفشانِ دیگر مینمود

خونین و ترکخورده تر

برسٰلالۀ

سیاهگونه تباره زمین

 

همچنان که درد میبرد سخت میگردید

اسطوره بر طاقتی

خونین وجگرپاره تر

 

هرغروب

هرغروب تر

محکِ عیارِ نجابتی بود

برطاقتِ مسیحِ دردی

که جُلجُتایش را

مصلوب بر دشتهای ناهمگونه  رواندا

با گزلیک هوتوhuto (  قبیلۀ متخاصم در جریان نسل کشی رواند )

برگُردۀ لالایی هایِ

 نسروده بر نوزاده توتسی totsi (قبیلۀ اسیب دیده ومظلوم در جریان نسلکشی های رواندا)

 

چاربنده اینده ای بیزاررا

پوزار میکشید

برصلیبِ لردِ خویش

دیگرگونه رسالتی را

                     در دلمه هایِ امت ِمردگان

برجبرِ تقدیرِ کبودِ دردی

یکی تنها مردی

که مطلقش

هیچ  سیاه مرهمی

برکهنه زخمِ خونبارِ

                     خاطره و دردش نبود

سخت

سختینه تر

یکی چون قلب ِ دمسن ( فردی جان به در برده از جریان نسلکشی رواندا )

 

 

دراین جذرِسکوت به توانِ رعدودرد

وحزنالودهای شیونگون

برطبلنوایی خراشیده تر

زحنجرۀ خونینِ ،

                   ترحیمِ ،

                            باران وباد

که هیچ عطایِ بارانی  

                       به هنگام نیازسبزه ای

                                                برمزرع ماتمِ سیاه نبود

 وینک

کوسِ رسواگرِ زمان

زینگونه درواژه ای که میدمد درمن

بربیدادگاهِ سیاهِ زمین که دمسن

 

دامن

دامن

گندمزار خون براسیابِ درد

سنگ گردانش سیاه

اسیابانش سفید

همچو خیمه شبگردانی رنگینه تر

دردکوپاژه جور

   ایفای ِ ناتوان ِمردی برتالاره دردی

                                به رنگ تیره روزی و شبانی خونین تر

درتماشای این تراژدی تاریخِ رنگ

                                      برسیاه مردمکانِ چشمِ دمسن .

 

                                                                       الف . تردید


comment نظرات ()
ویلانی یتیم کوچه ها
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٦
بنا شد 
آنسان بناشود
لیک ادم روبنای درد شد
 وینچنین انسان گریزان از آدم 

انسانی دورازخویش
چنان درتقارن 
جنسیتی پرت
 به عمق فاجعه هشت
 
مردی تنها
تنها که آزاد
ازاد... منتها به انضباط
رهائیده بر سلولِ تعهد
که هرچه بداشت 
ازپره تلخاپیچ قنداقی بود 
که چنین منعطف ،
پیچش سرنوشتی پیچیده تر را تاب اورده بود
تنها اقلیم امن برپهنه جهان بود 
ناخوداگاهش بس
 تجربه ای ازانسان بود

هواهنگام
درخلوتسرود ظهرکوچها
وفاداربه مقصد ومتنی جداگشته 
ازبندگی اسمان 
یکی انسان سرنوشت شرجی را
 قطره
قطره میچکیدش
به کنج سایگاه اجرآذینِ شما 
 درمبنی نشستگان 
آری 
بنا شد که انسان 
لیکن 
با معجزۀعشق 
 پرتقدس ترازهرالوهیتی بنا شود

بنا شد وانسانیت از چیزی جدا شد 
یکی ارمانش مقصد شد
یکی برتری جست هراسیدگان را سرورشد

ازان چشم اندازانسان
ابناء ادم راچنانکه
میان خویش وان دگررفته پیش 
 تیغه را چون تیغ چنان کشید
 بنای انسان 
 مزاحی بهر فراقت شیطان شد
چون اکنون بر ادم 
عرصه
 تنگ و نفس بریده شد

خدایش شکلی زسنگ گزیده شد 
کنم اری 
سرودازقصه انسان کوتاه

نهایت 
چوبرنهاد اصالتی گشت بنا
تنها از ان چیدمان نامراد
 بس به مهر 
 یکی فرخنده بس عشق برپا شد .

..


comment نظرات ()
گشوده بر انتظار
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۱٧

 

با حیرت به تماشایم

 

که فرض بسته

 

نشسته

 

آنچنان

 

برگلالودهء محال 

 

اینک

 

بر طریقتی که مبنایش 

 

حدیث دیر هنگامهای تو بود

 

مقصد جاودان را

 

بر محملی 

 

که عشق و زندگیست

 

سلانه و خرامان

 

در حرکت است

 

 

آهای... مگر تو لیلایی؟؟

 

منم که ام؟؟

 

گرت بر این پاسخ  رهسپارِ من شدی

 

در این نوا

 

سازه باران شدی 

 

همسرسرای من شدی که

 

بپرسی که ام ؟؟

 

چه سود ...

 

که من

 

مجنونِ  قصه های سودا زدهء زمینم

 

که بر سکوی غیابش

 

یکسره در همیشه های زمان

 

همچون کتابی گشوده بر خوانش وانتظار 

 

بازست

 

این ناچیزِ آغوشی در مختصر مردی

 

که منم

 

 

چه سود

که عشق سودای بی پروا  میخواهد 

مگر لیلایی تو ؟؟

 

الف . تردید


comment نظرات ()
غسالخانۀ شرم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/٧

 

همچون کروچاندن سنگی بربسترِ سنگی

پنداری حمدی بر فراموشایِ مزاری

به زاری

در تقلایِ آخر بود

پردهء کلاسیکِ فانتزیِ سیاه

 

وینک مردگان

به هیئت تقاص تلف شدگان

کز ابتدا

صنم شده وبی خریدار

قندیل بستۀ ذهن و حسرت

حسرت

زانگونه نقصی بر منطقِ روایتی

بی وجود براریکهء حضور

 

بسان حسرت شمعی

درقابگرفتی بیحضورِ یاری کلاسیک

که پروانه بود

یا توجه ای پروانه ای

 

نمیدانم

حس میکنم

میبینم

می سرایم

شاید شاعرم اخر

 

سرایش دردهای بی پایان ِانسانی

مجیزه عشق های پویا و جسور

عریان گری

عیان گریِ این وان به هرز تاریخ رفته

ساز و کاره من است


شعرکسب کاره من است

پاره و سطر وسروده به درد مزین میکنم  

به شفاعتِ شعربود

نه زانگونه یکی شاعری

 

 

اری

با بنچاق شعری

سر از شرمگاه خاک برداشتند

و در غسالخانهء شرم

اندوه را

آبشویِ استرحامه زندگیِ دوباره نمودند

نادمان

 

الف. تردید


comment نظرات ()
عابری که عبارتی .و عبرتی
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/۳۱

 

 

نشسته بر آونگِ باد

ورشکسته براستخوان

غریوِ خاکستری

درمفهومِ

حدیثه نفسی آشکار

 

مَسخ و دمَکرده برساعتِ زمانه

حضورش را

بر نبودگاه رضایتی قی میکرد

که این زنده به شکست را

در ابعادِ کابوسی ناطق

 زِ یک سو

و فصلِ قصه ای

 دردگر سویِ این نوسان و ظلمت

که اصالته حضوره

 این برازنده ترین حُرمتِ جهان را 

در این بلوایِ کلاسیکِ

کاملا بی دفاع مینمود.

 

آری

تمامتِ اکنونِ برو بیایِ بدبیارِ

انسانِ به هرزِِ ایده گرویدۀ قصۀمن بود

بازَنده زی و ناکامیاب

درویشِ خشکیده

لمیده برتنیده گی هایِ

واقعۀ اعماق بود... بی بُرندِگی و بَرنده گی.

 

در این واپسین نگاه

اتخاذه واژه ای در قطعنامهء شعری

چون تصمیم تبر

برگَردنِ گَلسه لنگری بود

که جهازِ به گِل نشسته را

به لطفِ هزاربارۀ دیده نشدۀ باد

فرمان رَحیل میداد

 

ما

 نَبیرگانه ناسپاسِ ستارگانیم و

حجم گیجاگیجه قیرینِ این تنیده گی

عبارتِ عبرتگیر و

اینک بی ستاره گی

 که منم.

 

                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
بلوغ هابیل
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٧

آنگاه

که هابیلِ یک بلوغ

کزحیرتِ دریچگانه حقیقت بینش

که پنداری

هَدیَته

خداوندگارانِ تقدیرش بود

مبهوت

برزخَت را یکسره به تماشا نشسته بود

 

تو در مواجِ نا بسمانِ

یک رِواء تلخ بودی

و صَخره خوردِ نجاتت را

همچون نوزادِۀ شرمی

به آغوش میفشردی

یادت یارهست؟

 

هابیلِ یک بلوغ

دستپِلماس شدۀ آن کهنه رِوای تلخ و نابجــــــا

برخواست

 

برخواست و

خویشتنش را با آن لباسِ شرم

درمقام ناجی،

عریان دید

به تمامی خود را به نجاتت فکند

بی غرقایِ هراس

 

یادت یار هست؟

 

 وانگاه

تخته پارۀ حضورش را  

زورقِ رهائیت

زین بحرنامراد نمود

 

غرق در قَرابتِ اعماق

مرگ را

 به سُخره نشست.

یادت باشد .

 

                                                الف.تردید




comment نظرات ()
← صفحه بعد