بوطیقای شعر،،حجم بیتابیست که در بی همزبانی نطفه میبندد

در این قحطی زدگی انسانی(تعالی ِمفهومی) که چون فقدان رها مایگی ملزم به هر افرینش هنریست ویا منعیت اخیری که بر حضورفرهنگ انسان شناسی (علوم انسانی)در سطوح مجامع اموزشی کشور بستند*به چنین ترتیباتی پرداختن به فرهنگ ومکاشفات شعری و هنری وادب این بوم و بر غنیِ به ذات ادیب پرورش خاطررا زپریشانی رها و روحم خرسند میکند چراکه به هرشعرحیاتی دگر میابم #الف.تردید

بی امید و سرد
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٢/۳

سرداست اینجا

 

 

هنوز 

 

ناجوانمردانه سرد و سرما یی سخت

 

به زمستانی مکرراست 

 

 

راهبرچرخهء فصول

 

 به گردنهای اقمار 

 

از نام خدایخ بسته است

 

سرد وگذاربسته میگذرداینجا 

 

 

درفرارنگ 

 

به درگاه پدرگاهی

 

پاییز

 

سرخ و خوناغوش 

 

خونبهای بهار را

 

 

بیرون از گرگم به هوای زمستان

 

بسط نشسته است

 

هفت سطح افلاکی 

 

 به کولاکی فراسپید 

 

به نوبت

 

رنگ ابی وآرایه تارایی را

 

باخته است 

 

ابی 

 

 تنها نشان کوچکی از

دریابودهنوز

 

سرما جای خوش کرده درفلک 

خنده به صائقه میزدو

 

زمین 

 

پیرانه روی یخیده به جنگل و جوی

 

از بی امان بوران وبرف سپید گشته موی 

 

 

بی امید

 

همواره سرما 

 

ناجوانمردانه سردوناگزیر بی گذرست اینجا

 

 

پنداری چهار فصل گشته یکی 

 

شتا تافته -

برتداوم زمستان کمربسته است

 

ان داد ازدادی که اصالت را 

 

به نظم تعمید و تبرک .. مقدس میسرود

 

چون حصار فلسفه ایى ترک برده

 

به گرداگرد رویاهایمان

 

بی سلول به زندانمان فکنده بود

 

زنده لرزان؛

 

به سماجت بهمن ریزبرف

 

بازیچه بودن را مینگریم

 

چونان ادمک برفی 

 

که سیمای بیرنگ کولاک را 

 

به اواز گرگها نشسته باشد

 

میان دو لیگ زمستان 

 

ترتیبات نوبت سبزی به سبزه را 

 

درغربت بهاریخ بسته نشسته ایم

 

 

سرد به سوز ادمیت میگذرد اینجا

 

و پرندگان را دگر شوق پروازی نبود

 

چندان که جارچیان خدا 

 

 

به قهری سرد

 

منقار بسته 

 

سر به زیر بال گشته لک 

پرخسته

 

ازسماجت زمستان

 

به غربت لانه ها 

 

پروازرا به خاطرات اوج میگیرند 

 

وکهن جار ناهنجاراسمان را 

 

سپید زمزمه میکند. 


  
 الف. تردید 





comment نظرات ()
در رسای علوم انسانی
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱٢/۱٢
بی انکه براین مکدرامید 
ازآینده کورسویی
خاطرگسسته مان را جمعی ببخشد
تردید در عمیق, تلخ ه پرسشهای بیقرار  
شکوفه میزند از یقین
به رهنمون ادراک 
احساس 
بر علوم انسان تکیه پیروز بسته است همواره 
و چشم مزوران دلواپس مآب 
ره فخربه کوچه های انسان 
براو تنگ چوتنگه ایی فشردند

به جرم غربزادگی 
گزاره جهالتی عجول برنهادش بستند
 براهین خودخوانده وبدعت گریز 

کنون 
از پرتوقدریگانه ات ،مانیز قدری میدانیم
وبه این صدا ،اغشته قدردانیم به هرره از سطرت
 کزعطر جسارت ذات عاشقت سطراگین است 

کنون ماییم 
که بسته به حس دگریم 
رسته ازتاریخ رقتی به نشان قرمتی 
و برلهیب گذارمان 
نهیب هشدارمان چومشعلی میسوزد  
بر منع تکراری از دوبارهاتان تا هزارهاتان

اینچنین 
برماگشت ومیگذردکه رسالت مآب
وبی هراس میگذریم 
از ترتبیبات بشارت شما 
و رقت سرد تقدیر خویش.
چنین گشتن وسرودن وسکوتی راشکستن 
حاصل بیتابی من است  
پاره و سطر و سرود 
به رهیدن از درد مزین میکنم 
چرا که شعر حیاتی دگرمیدهدم 
هر سرودی چون تهویه ایی مطبوع 
من وجهانم رامدد میکند 
تا زاشمیزازاین اتمسفر تفتیده درزوال گندتان 
 جانی به در بریم.

 الف.تردید

 


comment نظرات ()
دغدغه های منظوم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٧/۱۳
آنچه وامیدارد مرا
تا برین کهنه دندان کروچه فرسایندۀ ناسور
که چونان عاملِ شکنجه یی گستاخ عمل میکند
تاارامش ابی دریایم را
مطلاطم از دغدغه های هرز اقیانوس مواج کند
ارادت وتعلقیست کهن وسرکش

انچه منظومسرایی را براین منظومۀ غم
گلومیفشرد یا که بیراه مینمود
تاوضوحِ ناطقی را
بسانِ نشانه یی برنشان وایهامی، نشان باخته
که نبض تفتیده
به حسرت ونفسهای منقطع
تاریخ هزارو اندی بی گذاری را
به سرودی_
یار و یارای ضربانی تازه بخشدش
ورفعت سالیانش را
چندان به سطحِ ادراکی دون دربغلطاند
تامن و تو
یا که من و ما
دریابِ اذانِ حقیقتی شویم
که گذار از کوی کودکیهای ادمی
چون اصالت ارکانی درتعالی انسانیست
بدعت
انکار ماترکهای اجدادی در مرز مکرر نبود
چرا که شعراست و رهایی میبخشد
چنین مشق رهاازقیود قائد و قاعده
علل القاعده چنین که به رویا ؛ کید نیست

درین بی تابانهء منظوم
قدرمقدرنشان چنین علن برما گشت
که نگاشتنی رساله ایی
لزومی به رسالت و فیض نیست

 الف.تردید

comment نظرات ()
تردید برزخ ِ نیاز بود همه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/۱٩

التفاتِ

عجیبانه

وهمیشه بی چرای من

سرازیرِ شیبِ سرکشِ تو بود

ودرمن

قدرِقدرتی یارنبود،

تادرمجالی هرچنداندک

اسایش این قلبِ بی رمق را

زلخته لخته های این تعلیق بِرهانم

 

روبه پندارِتو

در خود می اندیشم

باید کمند ماندن بگسلانم

تا رها گردانم

زین سرسرایِ تلخاذین ، دودانگ مانده را

شاید فقدان جذبه بی هورامیکشید درمن، نمیدانم

 

در شکافِ اعتقادِ خویش

به هیئت ناظری

واج ومبهوتم

 

هرچند زندگی

جای گرفته

لمیده

بر مدارِ دالانیست به مقصد انتها

سخت اندک

سخت بی مجال


اینک

در این بازی گرد

هی سکوت کن

و بسانِ کهنسرائی مدرن

چوپردۀ شعرسپید، پس بزن مرا

هرچند

براقلیمایِ چشمانِ تردیدت ،

که تعلیق و برزخیست

باز مرا میبینی

برهجو تقدیر

همچو دانته

 

اری تردید

یکسره

برزخِ سرگردانِ انتخابی بود

تا راهی

به مجابِ معنا به در برم

 

                                                                   الف.تردید


comment نظرات ()
لزومت سایه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٩:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/٤

جاودان بتاب براین عتاب

 

شبانه های خسته را امان بده

 

که من سایۀ بی تاب توام

 

بر من جوان و با نقشِ جوانه بتاب

 

که مسخ و نابرنای ِاخرین نگاه توام .

 

                                                          الف . تردید


comment نظرات ()
اکر بگذارند
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱

 

دریغا

دریغا

کز ثباتِ

           این دودِ سردِ اجاقِ خورشید

که صبحگاهان 

                 ازپسِ این بی رمقِ زرد صبح 

در کامرهِ نَفَسِ مردمان من 

چون جبری فرورفته میرود 

نه ممدِ حیات بود و 

                      نه مصداقِ باستانیِ زندگی

                                                    براین بی نقشِ حیات

 

بگذارید

بگذارید

صبح، بی رنگِ تعلق

طالعِ خویش را

از گلویِ پرنده ای

                      با ترنمی سبیدآواز دهد

و خورشید براین ضیافت

                             کدبانویِ بی دریغِ ایزدوانسان باشد

 

وانهید

تابسانِ دیر باز 

آن هندسۀ زیبا

جلوه ای کند براین مکدر
                   

 

اهای مُعصبه مندرس

واگِروتامل کن

تااین قرصِ حائل 

                    برایفایِ نابِ خویش

                                          درآید برزمین

که هرچند

اندک 

حوضه خانۀ ما 

                 براین تنعمِ مصور نمازی بردو 

زین شمعدانی ها 

                   فیضی بدین بی طراوت رسد .

 

                                                                                               الف . تردید


comment نظرات ()
تالاب بیتاب
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱

 برفلاتی

که درذهنِ جنگلش

نوبتِ درختی

درمن زبانه میکشید

بسان دانه ای

که سراز خاک سرد برکشد به مقصده انبوه

راست بدان ریشه که امن و پادرجای

 

اینکان توانِ دیدن برمن هست ‏

تا منظره واژگون خویش را بر نجابتِ تالابت

چوائیینِ آئینه ای بنگرم

 

برگستره ای که

ائین

ائین

برتالابِ منظرش

پا بلند نمودم

تا قدم از خاطرِ  بیتاب... به ارزو بلندتر کنم

اینک

 ان توان بودن و شدن برمن هست

بی بند

هرچند  قطره باشد

تا بسان ان ترانه ای

که صبحِ سپید برجنگلِ پیر می سرود

سایه ای گَردم

بیدریغ چوشعری

برجبرِسوزانِ حاضرانش

اری

تعلقسرا را

ارادتی زدیرباز چنین مایه توان بود

 

بر گستره یی که عشق رنگِ خدا بود

وایه ، ایه، فراقی

از گلوفشردِ انسانی زان گونه واله

تراوشی بیتاب مینمود -

بسی شیواتر

.

اه

دراین رِقَت ورنگ پریدگی

براین غلظطِ  جنگُ دریدگی

برگریبانِ جنگل و تالاب

کزآسنانِ ، ا نسان و آن رویای .. چون نبات

بر حقیقتِ پویا ..اما تلخِ این فلات

هماره

تقارنِ دردِ بیتاب درون ،

زان رسوای برون ، بود و هست

که چندان رسواگرتری 

یکی چون تندری

بربی حاصله

این سترون ونقصان ...

عیان گردد

قصیدۀ غربت سوزِ

دانه تا انسان .

 

                                                        الف.تردید


comment نظرات ()
به چه اید
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۳۱

 

عقلانیت شعر من به چه کار آیـــد

 

وقتی یَساولان

 

لولِ بَزمه باور و تقلیدِ خویشند.

 

 

آسمان ..

 

جاکرده از درنده

 

زمین

 

جاکنده ازلانه وپرنده

 

که پَر نیز

 

نشان ازغربتِ پرواز وپرنده بود

 

 

اینک

 

بسانِ تیری برکشیده

                        از چلۀ مجربِ علم-

                                                  درواژه ائی

این گستاخ برمیکشم

 

که مدارا

           به هرگاه و بیگاه

                                نشانِ ازتعقل نبود

 

بیدادی برخِنگِ حضورمان رفته است

 

شعورمشروع

                   درسطرِمن به چه کار آید

                                                                                                                                                                                                                           

 

برزین پس وپشت گذارِ

                                هزارۀ ننگ  

 

مسافران مقصد گم کرده و مَنگِ -

 

ورق ورق

             تاریخ و

                        وقاحت و

                                    فاجعه  ـ

 

قفسکردۀ ترسی ملعون و

                                اینک نخنما

استمداد رها را

                    مویه کنان

                                   شوقِ مُروایِ منتظر میزنند هنوز.

 

کنون

 

درمیابم که

 

شعرمن

 

غمنامۀ بُهت است

 

حسرتی در لغتی

 

از پسَ-اَندره نا خوانده حضورتان

                                        شمــــا تاولان پرخونابۀ زمینیــد .


comment نظرات ()
گشوده برانتظار
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٦

 

با حیرت به تماشایم

 که فرض بسته

نشسته

آنچنان

برگلالودۀ محال 

 

کاینک

بر طریقتی که مبنایش 

حدیث دیر هنگامهای تو بود

مقصد جاودان را

بر محملی 

که عشق و زندگیست

سلانه و خرامان

در حرکت است

آهای .. مگر تو لیلایی ؟؟

منم که ام؟؟ 

 گرت بر این پاسخ  رهسپارِ من شدی

در این نوا

سازه باران شدی 

همسرسرای من شدی

بپرسی که ام ؟؟

چه سود ... که من

مجنونِ  قصه های سودا زدهء زمینم

که بر سکوی غیابش

یکسره در همیشه های زمان

همچون کتابی گشوده بر خوانش وانتظار 

بازست

این ناچیزِ آغوشی در مختصر مردی

که منم

 

چه سود 

که عشق سودای بی پروا  میخواهد 

مگر لیلایی تو ؟؟

 

                                                                            الف.تردید


comment نظرات ()
گزین من
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٩:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٠

گر آمدی به کوی من 

 

قناعت است حال من

 

چنین مبین

 

چنان مپندارکه این

 

هست گزینه ناگزیرِمن

 

گرت شدی به سال من 

 

بحران نبود زمان من

 

جوان بُدی میان اینگاه شدی

 

شفاعت واجابت است گاهِ من 

 

گرت شدی به سان من

 

 رها بدیدی سارمن

 

گمان مدار

 

خطا به باصره مَبَر

 

نشان ِ دار نبود ،

 

بردرواین دیارمن .

                                                 الف . تردید

 


comment نظرات ()
شرفِ شعر
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٧

 

بخوان عشق را

عبارتِ رنگین را . . .

ثبات دوباره کن

 

که هماره انسان بود و جفا

شهریارِ دادگستر را

لزامتِ زمانه  کن

 

نمیدانم چه نام و نمایه ات نهم

هرچه خواهی باش

لیک

تَاخُرَت را

استجابت از یاس درمان هزاره کن

 

به مصافِ این ضُلماذینِ بِبَر واژه را

آدمیت بود که انسان . . .

آری

این بی پناهی را

                    شرفِ شاعرانه کن.

 

                                                                           الف . تردید

 

 


comment نظرات ()
بن بست این کوچه همچون قلبی بندامده بود
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٤

 

با قلبی بند امده

زاستنشاق کامیابی 

زان همه برمن شدن

ازپسِ انتظاری

در نوبتِ سنگین گذره عشقی بکر

 

همسنگِ مذابی  که زحسرت فوران در بخروشد

سوسویِ امیدی ،

مرا،

در نامراد گونه ها حلاجی مینمود

 

اری

منصورِسرک کشیده کنار اشتیاقِ عشق دارگونِ تو بودم

وقدرِاگاهی درمن نبود

 

شوقیده برتماشایِ تو

با ضربانی بندامده

زتنفسی جانکاه

حافظۀ بی جان و مرده گونه یی

همچنان عاری

               زِهرانچه زندگیِ را به کام مینمود

گونه که ارادتِ مصرعی

                              برفهمه پنهانِ سروده ای

زان تعبیری

که صاحب سروده را

به غایتِ یک سرمستی خرسند واسوده میبنمود ‏

 

در ساعت مقرر خدا بسویت امدم

 

رفتم

بدیدم

که برجلومنظر ِ چشمانم

                              یکسره ندیدن بود و بس

ابتدا با مدارا بغضی برتردید شدم

 

اه

دریغا دریغ

کورنگی که نه

من کوری خودخواسته ام

گرهمچنان فراق،

         تقدیرِ این دور ِ  ظلمانیِ سرد باشد .

 

اینک

بند امده درکوچه بَستِ پنداری ‏

مبهوت

وچشمانِ رویا بینی زِحدقۀ حقیقتی تلخ.. برون زده تر

رسمیده برهندسه ای ‏

که دیگرشرمگنانه نبود

مرگ را خود خواسته به انتظارم ..

تا بوسه ای زِحَضه جان براو زنم

که مراچون خواهشی مزاحم ‏

برگردۀ بی چرایِ خویش ببرد

گر این ظلمانی سرد و دور تقدیرم باشد

 

کز ازل

 این سیطرۀ اعظمِ جهان

جایگهِ نابلد کَردگانه زنده باز بود ‏

نه عرصه شرافتِ رو به کمالِ مخلوق ... ‏

 

درهراسم ونمیدانم‏

این همه توان

این همه نگاه

ز کدامین سوراخ تقدیر میچکد

 

من فناخواستۀ تمامتِ پنداره قمارزدۀ خویشم

ندامت زده

زشبگردی هائی

که شبِ شعر یرحریر ستاره بود

 

سرود پایان‏

زین رسیدِ بی ثمر

رهازاد کن مرا

 

تویی که برترازحقیقتی

پیدا و بی پیدا

در این کوری خودخواسته

ادایم کن ‏

گر این ظلمانی سرد قدرِمُقدرم باشد .

                                                                                        الف . تردید


comment نظرات ()
هربرنیازه من
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۱

 

عنقریب

دراین سیاهسالِ تلخ

که بهارش

چونان اندکک بود

       تلخ زانگونه شرنگِ هجرتی

                درکام ِ هرانچه رضاگونه هایم بود

 

اری

به ضیافت مینشاندت

پندارِ نسروده مردی که خانه نداشت

تا دگر نگوئی

ودگربارِ

راه به بیراه به دَرنبری

زین همه سرگردانی

که منم

 

اه

خاطره

خاطره

هنگامهای پرکشش

دور و دورتر زین گونه غمِ اجدادی

ازادی

ازادی

درکدامین چشم اندازِ یاَس ماوا بنهادی

 

عریانِ عریان

اسوده و هربَرسود

استخوان خسته اما خشنود

 

چوکودکی ارام گرفته

بروطنی،

امنگاهی،برجانِ خویش

بعد از گریه گریه ، در یلدای دردی ازفراق

به خوابی ارام ارام .. نهان رفته بود

زیبا ترین ارزویِ زمان

وهَروَرنیازه من

 

اری

من ان صلتِ نامراد بودم همه

براین حیرانی ه رازالود ، که زندگی

زمان مرکبِ لنگِ دنیا بود همه

براین دلخستیگیهای پی درپی که منم .

 

                                                             الف.تردید

 


comment نظرات ()
واژگون به ابتدای خویشم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٥:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢٦

که اینک 

 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

 

در تکیده هایم

 

که سر بر سجود خاک دارد

 

و دلخوش

             به یکی لانه ای

                                  که پرنده ای

 

 

زمین که من

 

من که چشم درویش 

 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

 

هر دو مجنون و عریان به بورانیم                                      

 

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

 

به ابتدای خویشم

 

پنداری

          هندسۀ هجرانست

 

که جانکاهِ ورم کردۀ سرد، براین خمیدگی 

 

ندیدآی هوربود و بس

 

 

هرشامگاه

 

بر صِقله کمرگاهم 

 

پرنده 

 

مغربسرائی میکند

 

صمیمی و تسلابخش

                        ازَپسه بدرقۀ هور

                                             سرودِ دیگرگونه سپاس میخواند

 

اری

 

صدای پرنده

 

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

                                   هماره برجبرایِ قامتم .

 

                                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
یکی چون قلبِ دمسن
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/۱

 

برزانویِ ارادتی سپید

در امتداده هیبتِ سختت ؛

درخشنده و نَستوه

همچوالماسی

که قیراطِ رنگینِ دردش

بررگه های عمیقه فاجعه

کیمبرلی را زِفقرِ عریانش

دست بدامانِ اتشفشانِ دیگر مینمود

خونین و ترکخورده تر

برسٰلالۀ

سیاهگونه تباره زمین

 

همچنان که درد میبرد سخت میگردید

اسطوره بر طاقتی

خونین وجگرپاره تر

 

هرغروب

هرغروب تر

محکِ عیارِ نجابتی بود

برطاقتِ مسیحِ دردی

که جُلجُتایش را

مصلوب بر دشتهای ناهمگونه  رواندا

با گزلیک هوتوhuto (  قبیلۀ متخاصم در جریان نسل کشی رواند )

برگُردۀ لالایی هایِ

 نسروده بر نوزاده توتسی totsi (قبیلۀ اسیب دیده ومظلوم در جریان نسلکشی های رواندا)

 

چاربنده اینده ای بیزاررا

پوزار میکشید

برصلیبِ لردِ خویش

دیگرگونه رسالتی را

                     در دلمه هایِ امت ِمردگان

برجبرِ تقدیرِ کبودِ دردی

یکی تنها مردی

که مطلقش

هیچ  سیاه مرهمی

برکهنه زخمِ خونبارِ

                     خاطره و دردش نبود

سخت

سختینه تر

یکی چون قلب ِ دمسن ( فردی جان به در برده از جریان نسلکشی رواندا )

 

 

دراین جذرِسکوت به توانِ رعدودرد

وحزنالودهای شیونگون

برطبلنوایی خراشیده تر

زحنجرۀ خونینِ ،

                   ترحیمِ ،

                            باران وباد

که هیچ عطایِ بارانی  

                       به هنگام نیازسبزه ای

                                                برمزرع ماتمِ سیاه نبود

 وینک

کوسِ رسواگرِ زمان

زینگونه درواژه ای که میدمد درمن

بربیدادگاهِ سیاهِ زمین که دمسن

 

دامن

دامن

گندمزار خون براسیابِ درد

سنگ گردانش سیاه

اسیابانش سفید

همچو خیمه شبگردانی رنگینه تر

دردکوپاژه جور

   ایفای ِ ناتوان ِمردی برتالاره دردی

                                به رنگ تیره روزی و شبانی خونین تر

درتماشای این تراژدی تاریخِ رنگ

                                      برسیاه مردمکانِ چشمِ دمسن .

 

                                                                       الف . تردید


comment نظرات ()
ویلانی یتیم کوچه ها
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٦

 

بنا شد

انسان بناشود

كه ادم روبناي درد شود

وینچنين انسان گريزان از آدم شود

 

 

انساني ازاين قرينه گي

كه مرد تنها

تنهاكه آزاد

آزاد بر منتهاي انضباط

رهائیده بر سلولِ تعهد . . .

 

كه هرچه بداشت

از پره قنداقي  بود  

درتلخاپيچه پيرامونش

که محصور در تعهدي

معنایِ مضاعفش  ميداد

این وسعتِ امن ه جهان را

انسان را

 

 

وفاداربه مقصد ومتن

ترجمانِ آفتابِ لانتاب و خلوتسراي كوچه ها را

دگرمعنا و خنك ميبخشيد...

حتی

به ساری که از فرازِجبرِسرگردانِ

این کوچه میگذشت

انسان ِتنها

 

بلوغزده

اسیب پذیر

پنداری نبییرهء ادم بود

برگسترهء جداگشته از

بندگی اسمان و

آفتاب وسرنوشتي شرجي

كه كنجِ سايگاه ِاجر آذين ِ شما

در مبنی نشستگان را مي شناخت

 


بنا شد که انسان

اما

با معجزه’ عشق

پرتقدس تر از هرالوهیتی..  بنا شود

 

بنا شد اما

بر تجدید خویش 

 

مقصده نمادِ متکی بر یکی برتری

عزمِ ادم گشت

 

 

همچنان وفا دار به متن

اما

مقصد یکی گمکرده مسافری

نفس بریده

ویلان

مکدر و خسته تر از تکرارهای بی ثمرِشنیدن ِندیده ها

 

رنجور و رنجیده خاطر از این تنهایی ه باهم

تکیده درشب و ر وز خد ا


ضماده عشق بود که

اندوه لحظه هایِ جانستانه 

این راه سخت فرساینده  

سخت توانبررا بی اثر کرد و خواهد

همچنان

 

 

عشق وصافش را نیز

بی ریا وبی دریغ میخواهد

 

لزومت نیازه این رهاتر گشته مرده بزرگ

برکسوتِ عاشقی

شولایِ بی پروایی بود

 

وعاشق ِبی هراس

همچنان

سياه جامه پوشه تلخه كوچه هاي شعربود..

 

بنا شد و میشودانسان

همچنان

مقصده بی مرزه جستجوی ادم شدو خواهد بود

که میگردد

همچنان

 

 

آري

كه با اينچنين نيك سرشتي

خوب تا نكرد

ويلانيِ يتيمِ كوچه ها

 

 

ميبيني؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟


comment نظرات ()
گشوده بر انتظار
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/۱٧

 

با حیرت به تماشایم

 

که فرض بسته

 

نشسته

 

آنچنان

 

برگلالودهء محال 

 

اینک

 

بر طریقتی که مبنایش 

 

حدیث دیر هنگامهای تو بود

 

مقصد جاودان را

 

بر محملی 

 

که عشق و زندگیست

 

سلانه و خرامان

 

در حرکت است

 

 

آهای... مگر تو لیلایی؟؟

 

منم که ام؟؟

 

گرت بر این پاسخ  رهسپارِ من شدی

 

در این نوا

 

سازه باران شدی 

 

همسرسرای من شدی که

 

بپرسی که ام ؟؟

 

چه سود ...

 

که من

 

مجنونِ  قصه های سودا زدهء زمینم

 

که بر سکوی غیابش

 

یکسره در همیشه های زمان

 

همچون کتابی گشوده بر خوانش وانتظار 

 

بازست

 

این ناچیزِ آغوشی در مختصر مردی

 

که منم

 

 

چه سود

که عشق سودای بی پروا  میخواهد 

مگر لیلایی تو ؟؟

 

الف . تردید


comment نظرات ()
غسالخانۀ شرم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٧/٧

 

همچون کروچاندن سنگی بربسترِ سنگی

پنداری حمدی بر فراموشایِ مزاری

به زاری

در تقلایِ آخر بود

پردهء کلاسیکِ فانتزیِ سیاه

 

وینک مردگان

به هیئت تقاص تلف شدگان

کز ابتدا

صنم شده وبی خریدار

قندیل بستۀ ذهن و حسرت

حسرت

زانگونه نقصی بر منطقِ روایتی

بی وجود براریکهء حضور

 

بسان حسرت شمعی

درقابگرفتی بیحضورِ یاری کلاسیک

که پروانه بود

یا توجه ای پروانه ای

 

نمیدانم

حس میکنم

میبینم

می سرایم

شاید شاعرم اخر

 

سرایش دردهای بی پایان ِانسانی

مجیزه عشق های پویا و جسور

عریان گری

عیان گریِ این وان به هرز تاریخ رفته

ساز و کاره من است


شعرکسب کاره من است

پاره و سطر وسروده به درد مزین میکنم  

به شفاعتِ شعربود

نه زانگونه یکی شاعری

 

 

اری

با بنچاق شعری

سر از شرمگاه خاک برداشتند

و در غسالخانهء شرم

اندوه را

آبشویِ استرحامه زندگیِ دوباره نمودند

نادمان

 

الف. تردید


comment نظرات ()
عابری که عبارتی .و عبرتی
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/۳۱

 

 

نشسته بر آونگِ باد

ورشکسته براستخوان

غریوِ خاکستری

درمفهومِ

حدیثه نفسی آشکار

 

مَسخ و دمَکرده برساعتِ زمانه

حضورش را

بر نبودگاه رضایتی قی میکرد

که این زنده به شکست را

در ابعادِ کابوسی ناطق

 زِ یک سو

و فصلِ قصه ای

 دردگر سویِ این نوسان و ظلمت

که اصالته حضوره

 این برازنده ترین حُرمتِ جهان را 

در این بلوایِ کلاسیکِ

کاملا بی دفاع مینمود.

 

آری

تمامتِ اکنونِ برو بیایِ بدبیارِ

انسانِ به هرزِِ ایده گرویدۀ قصۀمن بود

بازَنده زی و ناکامیاب

درویشِ خشکیده

لمیده برتنیده گی هایِ

واقعۀ اعماق بود... بی بُرندِگی و بَرنده گی.

 

در این واپسین نگاه

اتخاذه واژه ای در قطعنامهء شعری

چون تصمیم تبر

برگَردنِ گَلسه لنگری بود

که جهازِ به گِل نشسته را

به لطفِ هزاربارۀ دیده نشدۀ باد

فرمان رَحیل میداد

 

ما

 نَبیرگانه ناسپاسِ ستارگانیم و

حجم گیجاگیجه قیرینِ این تنیده گی

عبارتِ عبرتگیر و

اینک بی ستاره گی

 که منم.

 

                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
بلوغ هابیل
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٧

آنگاه

که هابیلِ یک بلوغ

کزحیرتِ دریچگانه حقیقت بینش

که پنداری

هَدیَته

خداوندگارانِ تقدیرش بود

مبهوت

برزخَت را یکسره به تماشا نشسته بود

 

تو در مواجِ نا بسمانِ

یک رِواء تلخ بودی

و صَخره خوردِ نجاتت را

همچون نوزادِۀ شرمی

به آغوش میفشردی

یادت یارهست؟

 

هابیلِ یک بلوغ

دستپِلماس شدۀ آن کهنه رِوای تلخ و نابجــــــا

برخواست

 

برخواست و

خویشتنش را با آن لباسِ شرم

درمقام ناجی،

عریان دید

به تمامی خود را به نجاتت فکند

بی غرقایِ هراس

 

یادت یار هست؟

 

 وانگاه

تخته پارۀ حضورش را  

زورقِ رهائیت

زین بحرنامراد نمود

 

غرق در قَرابتِ اعماق

مرگ را

 به سُخره نشست.

یادت باشد .

 

                                                الف.تردید




comment نظرات ()
واژگون به ابتدای خویش
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٧

 

که اینک 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

در تکیده هایم

که سر بر سجود خاک دارد

و دلخوش

به یکی لانه ای

که پرنده ای

 

 

زمین که من

من که چشم درویش 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

هر دو مجنون و عریان

به بورانیم                                      

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

به ابتدای خویشم

هجرانیست پنداری

که خمیدگی 

جانکاهیش

ندیدآی هور است و بس

 

هرشامگاه

بر صِقله کمرگاهم 

پرنده 

با ترانۀ حضور

صمیمی و تسلابخش

غروب را

ازَپسه افول ه هور

سرودِ  دیگر گونه سپاس میخواند

 

 

اری

صدای پرنده

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

بر جبرایِ  قامتم

 

                                                                   الف . تردید


comment نظرات ()
ابدیت خاموش ( فراقی برای احمدشاملو )
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٧:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٢

 

ازغم و فراقـی پیرامونـــم

و لُجه ای که بر رخسارم

دغدغه یی را در دقیقه یی هویدا مینمود

که چرا، دیگر کسی نیست

تا بتاند دررسایش

شعری قد به بیرق بَرد

 

همسایۀ خاموش

با نگاهــی

به مصداق رمزینه گشایشی گفت:

 

گرت

به اعادۀ پاسخ مینگری

عریان بنِگر، لیک پرتعهد

با سوالهای خویش بنِگر اما مصدق

به نقصِ کرداری چوقحطخوردی نِگر

هماره عطاینده و انسانی

 

حکایتِ مَنظرت را

چونانکه در عینیتی غوطه ور، قیاس کن

خرسند جلایت میدهد

بی فِقهَت و آنجهانی

 

گَرت

ماهیت بَراقین را به لذت مینگری،

 تحسین باش

 بی تصاحب و حیرانی

 

با نگاهی که تحیر بود و شگفِت

پرسیدم:

دروس با یزید مرور میکنی مرشد؟

خاموش  گفت:

مهم

سرایشِ معناییست در خوانشِ شعری

 به مقصدِ تعالی انسانی

 

هر چه خواهی نام بِنه  

 لیک بی واپس رهه حیوانی

 

پرسیدم کیستی؟

 

با نگاهی به مثابۀ

غنایِ پر طمطراق ِشعری

به پاسخ

سر بر نگاهی تافت که ...

من صیادِ صبورِ  معنای انسانم

که مزد معنایش را زمان

بخاطرِ عهدی

به پژواکِ عشقی عطایم کرد،

 

آری

 پاداش شعر زمانم من

 

                                                          الف تردید

 


comment نظرات ()
اینچنین عزلت نشینی
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٩:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٤
اینچنین غزلت نشینی که شعر
 
 به تعلقِ شعر سوزان ضابطی 
........


خنده های نعره گونه یاس 

پرچین امید

تنش زده بر ورطگاه ترد

اسمان افتاده دمر بر زمین

زمین افسرده از دل به جیفه بستکان

و افسرده تر از سنگینای اسمان 

در این نمکسوده بی سرانجامی

اینک ابژه ای.. که قلمی

سابژه ای که واژه ای

تو را

مثل شعری 

به مقصده عشق

برزمانی بیشرمانه اندک،که زندگیست .. میخواهد

تاتعالات ِتفصیله صفتی را

بربی نهایتی پرتوان تر زخورشید

انسانی متعالی تر

که می کاودش... 

می پیمایدش شعر

هرچه پویاتر

حجمی ببخشم



بدون تو... 

شعره نسروده ء من

عزلت نشینه

کافه ای بی مشتریست 

به نام فردای من



شعره مست

دراین خماره ولعگون انتظار

مستانه ام کن

تاحرمتدار

فردیتِ چشمانت شوم

 الف.تردید

comment نظرات ()
هراشکی که میچکد چکابهء دردنیست
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/۱۳

 

اینک ان جزیره ام

 

با شورابه ای تلخ... گرداگردِ حضورم 

که

اشکِ هلال تا بدرِکاملِ 

جَذبهء ماهِ مهربان 

نِگَران

امر به جزر و مدش میدهد

واینچنین شد 

تلخ دریافتم


که

هر قطره ای که از چشمی 

به برهه ء بیراه میرود 

اشک نیست

همچون حس کردن دردی

بر بسترِمَرگزایِ یک شکست

خلاء سردِ انتها را 

ناامید

ازاخرین رخنهء بسترِ زیاده خواهی تقدیرش تنفس میکرد

این دیگر چه بود 

این که میچکد

واز رویِ  گونه های مزدورو فربه ات

به میراث روباهِ یک حضور در شهر قصهِ

به قبطه میرود...

چکابهء درد نیست

ابِ دهانیست وقیح

که از چشمان اباطیل

پرتابه به قداستِ پیروز یک شرافت میشود

اری

حوایی بویناک و حریص

بر دامانِ بی پیرایه عاشقی 

که ادم شد 

وین چنین بود 

که سلطنت جاوید یک ابدیت 

نیازمند تطهیرِاخرین شد

با ابِ مقدسِ جزیرهِء من

و به عنایت  زمان

فارق از هردومکان

در تناسخ

زنبورکی میشوم

پرویزان

میان ان همه ستاره گان تلخ

به دنبال شهد جانپناه تو خواهم بود

همچنان 
                                    الف . تردید

 

 



comment نظرات ()
روانبود اینچنین
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/۱

 


روا نبود
 
روانبود
 
روانبود
 
اینچنین بقای من نازنین
 
ای کاش میدانستی
 
که در شکاف این انتطار منم
 
که با یاوران ه ایجاز
 
همچون چشمانه مسلحی که دیگر
 
توان ه گریه اش نیست 
 
اشیانه اشنایت را ... منتظر نگاه میکنم
 
یأسم ... امیدم ده
 
زنگارم ... جلایم ده
 
اخرین سله شیار بسته خشکم
 
حیاتم ده ای بانوی زلال اب
 
افتاب کرشمه ات را بر من عطایی ببخش
 
که روا نبود
 
اینچنین شکسته بال
 
پهن بستری از اسمانم بده
 
روا نبود اینچنین بقای من نازتاب
 
تا اخرین صدایی که بر بی رمقی خویش میشنوم
 
چکاچک دندان تنهایی باشد
 
برنشخوار پیکر بیجانم
 
روا نبوداینسان
 
بدون انسان
 
نازنین
                                            الف تردید
 

 


comment نظرات ()
سفید نرگسی 2
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/٢٠

 از ابتدا


معشوق سفید نرگسش را دیده بود


پنداری در بعدِ دیگر وجود


زمانی که میخواهد ارام بگیرد


خسته در نگاهی دور.. پربسته


خنده های او


امان 


از بند بندش به تاراج میبرد


در دودوَکان ..لی لی به دنبالش بود 


اما اتدکی از منش سبکترک بود


انچنان که خنده کنان


همچون بادبادکی 


به هوایی بی پیدا رفت


ومن ناتوان


از گرفتن و لمس و وصلش


این بود


که هم اره از ازل


خداوتدگار معنا گریز


عشق را


با هفت صفت 


فراقناک افرید

                       الف . تردید 

 


comment نظرات ()
اتفاق عشق
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٢:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/۱٩

 


اتفاق عشق
 
مقصد من نبود
 
به کجا برم
 
به کدام منظر بنگرم
 
که ابشاره فوران کرده از صخره های تو
 
باغه بی ثمریم را 
 
حیات دوباره میدهد
 
الهه ناز
 
به خلوتِ ساز
 
اینک رهایم کن  
 
همچون موسیقی پرواز 
 
ای مینای مینوی مومنان
 
ساحل رستگاری کجاست
 
تا باذورق زمانم
 
بر مقصد ه موجاموجی 
 
بنشانم 
 
ایمان خداوندگاران پیشین را
 
که
 
سالکانشان
 
رستگاران بودند
 
که شیدائی را
 
به شیوایی
 
قامت ه نماز بستن
 
با اذان ه اخرین نبض 
 
دو قلب 
                             الف . تردید

 


comment نظرات ()
لیلا تو چاره کن
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/٤

لیلا
سرازسردِ انتظار خاک بردار 
دست زین قهر تاریخت بردار لیلا
سهم من 
تاوانِ خورد و خُفت درگذشتگان نبود
تجزیۀ سیاه ابرِنابکارِ قصه را
بارانِ تجلی دوباره کن لیلا

هزاره ای 
زِپس هزاره گویِ خنگ را ؛ تو چاره کن لیلا
مدنیت فرهاد در خرام شیرین، 
شیدا 
تو ناله کن لیلا

لیلایِ قصه تا قصه را
اوهامِ ویلانی 
که میانسال و تلخ
در این قمارِ رِند برانم
خط برعروض 
توقانع کن لیلا
که وجیهت مقصداست

لیلای خوبترین
خوبانِ بلاکشِ اعصار را
به اقوالی ، رندانه کن لیلا
وقت است تو چاره گر باشی 
برآنم 
که حضور معتبرت را برمن 
اغوش بگشایی 
گوییا
درد بی درمان میبرم
زیر هجوم بی رحم جور
قامت دوا کن لیلا 

آمدی آب باش
برهوت ترک خوردۀ
این بُعد بی باروبر را
سبزتوچاره کن لیلا

نواب شیرین باش
کامگه تلخ مرد تنها را
ملس کن لیلا

تو چاره کن لیلا
تو چاره کن 
 الف.تردید
 
 

comment نظرات ()
تغییر در پذیرش من بود نه باور تو
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٢٩

در این فراز و فرود

تغییر را حیرانم

دگرش...در امکان حضور دیگران

چه کنم چه کنمی دیگر است

خوابم در نمی رسد

 

دراین نَحافَت حزین

انگیزه ارتزاق  در نمیگیرد

شاید در پیکره سیاست پیرامونشان 

یک اختلال هورمونی

در جریان پنهان است 

نمیدانم

 

به انتهای زندگی خزیده ام

ازدست این نا دگرشِ لزج

به کنجی دراز کش سَیَلانِ سریع  سنگ ارزوها را منتظرم

به روی زمینی که ازانِ مفتش من است

می نشینم

 

چمباتمه ... تلخ به قلمی مینگرم

به تیز میروم و آن را بر میستانم

ان را در میان انگشتان مُعَوجَم

از ترس میلرزانم

 

به ناگاه

 خون منجمد و ایستائیم

به حرکتی ..جوششی...همتی میگمارد

چه شد؟

 

به سوی کدامین بستر در حرکت است

نمیدانم

 

از خروشش 

شعفی درونِ سرتا به ضُمُخت انگشتانم

فرمان انفجار میدهد،

قلمِ خشک به رنگ خون

برواژاگان تغییر

ازمویرگانم ارتزاق دوات کرد

 

وپنداشتم

پذیرشِ خود خواسته

امکان دگرش اخرین بود

بی امکان ِ امدادِ دیگرتران  

 

                                الف. تردید


comment نظرات ()
عشق ... واژگون در برکه ای
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٢٤

 توان صفره یک همراهی ...

                             تقسیم شده گی هائیست بی مرز
 

همچون روسبیان ه لشتک زن و سودازده ای ..


که جز احساس خام ونپزای ه یک تلون خبیث
                                                           چیزی به انبان مفترخشان نبود

ایا سوخته تهی ...چیزی جزاین معنایی افزون تراست

نمیشناسمتان

 نمی خواهمتان 
                      اما درون عبرتی به بلندای تاریختان .. میسرایمت 

که هر سروده ای هجای فره بخش یک تهنیت نیست

اما وببینید
 
               که شرحای واژگون شعرم درون ابگیری که زندگیست 

ایینه ء  بی زنگار

ماهیت سوزانی پرکشش 
                                  که شرحش را زبانی از جنس اعتماد نیاز است وپولاد

سرخی خون ناسپاستان

                                 بر گونه های مصور برکه ام

یادباد تنها فتح این زندکیست ...
                                    به نام عشق

ببینید 

این شعر نیست 

یکسره صدای لاینقطع و ملحنه ... بوسه های من است

برتمامت فزاینده ی نیازهایی که بر استیلای موزون معشوقم 

موسیقی فتح مینوازد .. با ضربه نواز دونبض

براستی رویا ...سراغازحقیقت است .
 
                                                                                                                                    الف . تردید
  

comment نظرات ()
پرده پایان
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٧:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٤

 

 انگاه که دیوان ه بد کردار چپ

 
از دیدن صحنه پایان.. میگریختند
 
 
دمان و دمق                                     
  
 
تااکران ه اکوان ه رمانتیک را .. بر جنازه خویش
 
 
 
با تاکسیدوی سفید نبینند
                             
ان پرده... پذیرش بود و باور                             
 
پشت این پرده چه بود؟
 
 
میبینم و میدانم
 
طبقات شاهنامه را رج میزنم
 
که غرق در واقعه ای گشته ای که                        
 
ترجمانش إز عمق ه فاجعه و انسان کمترک نبود
 
هان ؟
 
پای در غمان      
                
   ایستادن در قاموس دیوان حرامست ؟
 
میبینم و میدانم
  
 
طبقات ه شاهنامه را رج میزنم
 
چشمانم با فصل قمارباز اشناست
 
دیوارنامرادی وناگونه مردی أندک است
 
أنان که نوای چپ نوازدیوان رانمیدانستند
 
اینک میدانند
         
  
    ناله شبگیر ناگزیر
                                  
چهارمضراب قهقهه است
 
برو و دیگر هیچ کجای این روایت ناتمام
 
که شعرم رامجال مشرحش نیست

   قند پهلویی ساز نکن                                         
 
 
چون تنها چشمان منتظر و نگران
 
 
از برای تو
             
  تنها چشمان سلیطه است            
                               
                                         الف . تردید                                                                  

 


comment نظرات ()
رویای سوزان
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٠
گر تلالوء ان نور گم کرده ام باشی 

چکه چکه

برظلمت کده ی پیرامونم 

بگسترانی شبنم ه حضورت را

به فراموشی پناهی برم ..

که ناشاد زمانم

اگر همسنگ ان واژه شوی

که می اید و

همچون رخت عافیت 

بر جان بی ثمری ه .. ان خطب یکنواخت

مینشیند تا شعورمسلح شعری شود..

به نسیان میبرم که کهنه دفتر زمانم

اه .. معاشقان باران

ای به باور نشستگان ابیه اب

معبد عطش زدای جانتان کجاست

 نمیخوانید مرا ؟؟

 الف . تردید
 

comment نظرات ()
هجای ارش
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٠

 

هشدار

هجایِ تقدیر و سکوت  

زگذرنایِ حنجرۀ وهمِ باران بود  

که ترناکیِ سیال حضورت را

بر فلات خشک و بی عبور خویش  

کینک

 بزرویِ کاکان چهلپارگرِلنگ است

که هرلنگی

یاداورد ومعنایِ تیمور نیست

بر نومیدای حسرتی به دعا نشسته بودند

ره به گذاران باد

در پِچاپِچ میراثِ کفتارِتاریخشان

مجیزه حوصله وپایمردی را شروه ساز کردند

و شمایگان تیرِبی کمان شدید

همدرسرگردانی رسیدن به یک هدف  

آینه دار کمان آرش منم .

                                             الف.تردید


comment نظرات ()
لمس ِ دیگرگون
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧

 

آنگاه که دانستم

زندگی

لمس دیگرگونه هاست

تو آمدی

منم زدی

 

انگاری ...

جای تناسخ و تناسبم را

رج زدی،

این ناتوانی و برون مُردگیِ کهنه را

 

آنگاه

که از پسِ پردۀ غرورِ مکلفم

سر بر کشیدم

به هوسِ نگاهی ، چشم نوازی ، از پس تکرارِ

دیده ها و شنیده ها

تو با جام و جوانه آمدی

 

پنداری جامی بود

از پس نافرجام های انسانی

که با آن

آوارِ ناگریز را نوبت میکشیدم

در حجمی از هَذیان و کسالت و زهر مار

 

قهر بودم با خدای مُقَدرم

با شعر خطابت کردم

بسان اقبال که به لاهور

کژ اقبال معاصر . . . منم .

 

                                         الف.تردید


comment نظرات ()
تنها واقعه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢۳

 

گفتند ،

برای دیدنِ محض

بی هیچ ریاگونه ای

حکم است که چشم برون بربندی

مستانه بستیم

 

آری

گویی

رخت بربستیم ازشهرشُهره

جابرِجایی که کنون

پنداری دوست نمیداشتم ازازل و

زنده زوری ، که نامش میلاد نبود

یکسره

اتفاقی بود

 که تقدیره نامقدر را زُل زده بود

بانسخۀ نا عطار پیر

کاینک

به زنده ذلالتی بدل گشته بود بی بدیل

کزسَر این حسرت

پای میفشارید بر مام خویشتنش

که نانزمین نام گذارده بودش مرشدی که

الحق

نسخه پیچِ دردِ بی درمانِ پُرمعصیتِ روحم بود

آرزوی انسانم بود .

 

آری

به انتظار نشسته بود

با هندسه ای شرمگِنانه

آن تنها واقعه را

که مرگ نام داشت.
 الف.تردید

comment نظرات ()
اقلیمای عشق
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٢

که عشق ..

ان تحلیلِ  

سرریز گشته از مرارت است

در اقلیمایِ

فراق ..

اندوه،

دریغ و درد

شاید

شولایِ خدامردگی همین باشد

در این برزخِ رنگین .

                                                                         

                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
الهام دیرهنگام
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢۱

 

دیربانگِ

کدامین احساسِ چوپَرظریفت بود

که چون نوایِ منظومِ اندیشه ای   

تاریخِ سردِ نگاهِ مرا به یغما برد

 

گفتی:

باغِ بی ترانه گی هایت؟

پس،

حجمِ پُرصلابتِ کدامین آوازاَرنواز بود

زکدامین گلبوته ی آتش؟

زین روی

که جان من بسوخت

ومرا

در خاکسترزاد این قرابَت و غُربت

مبتلاتر مسخ ساخت 

 

چنان گفتی،

آشنایت منم؟

کدامین فروتنانگی

ترا آن ماهیت بداد

که صادقانه و پُرشکوه عریانت کند.

 

آه . . .

دریغ و درد،

دریغ و درد که غرورِ بزرگ خویش را

در این اسارت ابدی

هیچگاه در قفای خویش نیافتم

 

اینک

با این بی خویشی که ام من.

 

                                               الف.تردید


comment نظرات ()
غایت معنا
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/۳


پدیدار شناسِ من

ای وحدانیتِ جان

غایب بزرگِ رویاهایِ نافرجامِ من

پدیدار شو
پدیدار شو

ای ملاحتِ معنای اعظم

ای ترجمانِ عشقِ پریسانازِ من

چون ازواویلای جان آوازت میدهم

به غایت مهر

پدیدار شو
پدیدار شو

پدیدار شناسِ سبزینه تنِ قصه ها و زرد رویی های من

زمزمه های خاموش آندمِ ماضی

وینک

که سقفِ سرم فقط بویِ آسمان میدهد

و زیر پاهایم حجم طاقت فرسای زمان است

نامرادی اکنونم

که در مقدس ترین جغرافیای جهانم من

درانتهای زمین

پدیدار شو
پدیدار شو

دغدغۀ جانکاهی

که به حیرانُ ویرانم کشاندی

آبادم کن

آزادم کن

پدیدار شو
پری سانازشو
                                                                       الف.تردید


comment نظرات ()
باتوام .. چه شد ؟
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٥:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٥/۱٤

 

نه خورشید بر بسترِسراب گونه های

زمین و زندگی ؛ زین سوزانده تر

نه روزگارِمن و مبارک زین سیاهتر

 

تنها و یگانه سیاهگونه تری که میشناختم و

معنایش

تبلوره اراده و استحاله بود

در دگردیسی

خدا

زمین  

انسان ... عشق . . .

چهار اَرکانِ اَبدیت و حماسه

نامراد گونه به کامیابی

هلهله و در آمیختگیِ سمفونیِ انسان

نه مدیحۀ مردگان

تجددِ انسان

پرنده که باران

 

چه شد؟

انسان را چه شد؟

به کدامین جرم نکرده

این بار خِفت و امانت را . . .

همچون تمامتِ

غُل و زنجیرهای بی پیدای جهان

به گُرده میکشد

انسان

انسان

انسان . . .

 

چکاقیژِزوالِ خشکِ

این پیوستگیِ نامیمون را نمی شنوی؟

 

خدایا

رستگاری را چه شد؟

خندیدن ازسویدای جان را چه شد؟

 

در این نزاعِ زمین و انسان

 وسودبُرد اسمان

که پایانش را مجال دیدنی نیست

حلِ رسولان را چه شد؟

 

 

براین جُلپارگیِ عور

همچون سوزنی هزارساله

که دیگر توان فرو رَفنش نیست

باز به رسوخ میرانی و

وین وصلۀ مندرس را

با حدیثتی

جلوه ی مد میدهی؛

خریداری و معنا را چه شد؟؟؟

 

گرت به تردید بنگری

هماره

آن زمزمۀ خاموشِ هزار ساله رامیشنوی

که آن همگرائیِ -

خدا؛

زمین و انسان

آن اسطوره را چه شد؟

                                       الف.نردید


comment نظرات ()
حظور
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٩

 

آهنگ حضورشان را

خُنیاگران و طبالان پیرمینوازند

 

آری

اینان استواراننــــد

تاریخِ

در توالیِ فاجعه ها

بی تردید و عصب ورز

مجیزشان را میگوید

 

این به منظرنشستگانِ

سازشِ قُقنوس و باد

که تَرنُم بودن را

دراین حجم کسالت بار و بی ثمر

آوار

برثانیه های خویش میشنوند

 

با حماسه ای استوار بر تردیدِ خویشتنم

تا انتهایِ بشر میسرایمت  

بی هیچ رسالتی.

                                                        الف.تردید


comment نظرات ()
فرقی ندارد
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۱

اینکم

و

از هراس دست نیافتن

به دنباله ی ستاره دنباله دار

به اسمان نگاه نمیکنم .

به همین

درخت

محبوبه شب

در حیاط شعرم

دل خوش میکنم .

با ستاره یا درخت

فرقی ندارد ـ

مهم نگاه کردن به عمق زیبائیست

که

خدارا شکر

این درخت هم دست کمی

از

آسمان و ستاره ندارد .

مثل پائیز

همین زمستان

سرشار از اسمان است ـ

اگر خوب نگاه کنی


comment نظرات ()
شرق ِنگاه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٢٥

                                                                       برای  ه. الف. سایه

کنون

چشمی که بر زمینت دوخته ای

هندسۀ خجلت و شرمزدگی نیست

سِترِعریانیست

که من میبینم و

هر آنکه اندوه به قله ایستاده مرا

 

این خانه

که تنها چشم اندازِ پنجره اش راهخاطر توست ،

سقفبرسَرِ روحِ کهنه حریفیست

که دستی سیبِ گلاب دارد

ودستی دگر،

آتشی بر تافته ازعشق اشتیاق

 

هنگامۀ آن است 

تابه مشرق خویش بنگری و

ومرا با خویشتنت،

پای در رکاب سازی

 

چرا که..

یادمان اولین بوسه بر دیدار تو

تردید را

میبردهمچنان

پای در امید.

                                           الف.تردید   


comment نظرات ()
من و کاشمری
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٢:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٩

 

نگران و دلِزده

از لنگ اقبالی لیلا و خویشتنم

زِبَد قوارگیِ

این آهنگ ناکوک و موهوم

که همچنان با همت میرانَد

در انجمادِ اندیشه تو 

وفرسایشِ روح من

 

بر مزرع ما برای فسخ فَلاحتِ ما

می نشانَد بذری و

میگمارد آفتی به خدمت

 

در این از من ستاندن و از من ستودن

در واداریَــم ـ

از نخل پرسیدم:

آیا هنوزت

مست فتح کهنه ای؟

هنوز از کُشتن کاشمری خرسندی؟

میرانـــدی  و سبزینه ی فاخرش را

رخت خویش کردی،

شمشیر بر ارغنون گذاشتی و

از نیام بر کشیدنت قانون شد

 

نخلک

این چه ماهیت بودنیست

که همه پهلو زدگانِ گرسنه مغزت

در مقطعِ پرتیغ تاریخشان ایستاده اند 

وپرچم نوشتِ امروزشان

تقابل با نو پردازی من است

 

ای کاش می بودم و

خویش ،

میگرفتم تقاص زِپسر وقّاص

 

وینک مجال جبران

برای خلیل جبران هم اندک است .  

                                                   الف.تردید


comment نظرات ()
اثار ترجمه شده..( 89 . 90 )
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/٢٠

در سال ۲۰۰۹ تعداد زیادی رمان و مجموعه داستان خارجی ترجمه شده که اگر بخواهم به شاخص‌ترین آنها اشاره کنم باید از کتاب «دلتنگی» اثر آلبرتو موراویا نام ببریم. همان نویسنده‌ای که رمان تحقیر را نوشت وبعدها ژان لوک گدار از روی همان رمان یک فیلم ساخت.

کتاب دیگری که قابل توجه بود «هجوم دوباره مرگ» اثر خوزه ساراماگو بود که یک اثر پست مدرنیستی است که در آن مرگ متوقف می‌شود.ساراماگو رو هممون با کتاب معروف "کوری " که مفتخر به گرفتن جایزه نوبل شده میشناسیم.


بعد رمان «تونل» اثر ارنستو ساباتو، نویسنده آرژانتینی که یکی از بهترین کتاب‌هایی است که در زمان خودش از آن تجلیل به عمل آمده است و رمان «زنگبار» یا «دلیل آخر» از آلفرد آندرش نیز کتاب دیگری بود که مورد توجه قرار گرفت.

در سالی که گذشت همچنین یکسری کتاب از نویسنده ای که تا پیش از این در ایران متاسفانه شناخته شده نبود توسط دو مترجم راهی بازار شد. آثاری از ویلیام ترور ایرلندی که مجموعه «سفر فیلیشا» و «تورگینیف خوانی» را الهه دهنوی و دو مجموعه داستان «رز گریه کرد» و «جنون دونفره» را آذر عالی‌پور ترجمه کردند و به جامعه کتابخوان معرفی کردند.

همچنین از نویسندگان چک رمان بسیار خوبی به نام «در انتظار تاریکی، در انتظار روشنایی» از ایوان کلیما ترجمه و راهی بازار شد.

 

کتاب دلتنگی اثر آلبرتو موراویا زندگی نقاش جوانی است که اسیر دلتنگی است و فکر می‌کند که اگر با زنی دوست شود می‌تواند این دلتنگی را از خودش دور کند. او پس از مرگ نقاش پیری با مدل او دوست می‌شود. منتها در پی آن است که با خرج کردن برای آن دختر، دل او را به دست بیاورد که در این امر هم با شکست مواجه می‌شود.

آلبرتو موراویا یکی از روانشناسانه‌ترین نویسندگان عصر حاضر به شمار میرود. او نویسنده معروفی است که توجه و تکیه خاصی بر مسائل زنان دارد و می‌گویند که بعد از تولستوی هنوز هم هیچکس نتوانسته است به خوبی او زن‌ها را توصیف کند. او در این کتاب به خوبی نشان می‌دهد که نمی‌شود دل هیچ زنی را به وسیله پول تملک کرد.

این کتاب با ارزش را نشر افرا منتشر کرده و بوسیله آقای فرامرز ویسی ترجمه شده است.


در رمان «هجوم دوباره مرگ» خوزه ساراماگو  مرگ را به عنوان یک شخصیت  خوب پرورانده است و خیلی راحت به ما نشان می‌دهد که اگر مرگ از زندگی حذف شود هیچ چیز به جز درد و رنج جایگزین آن نخواهد شد به طوری که بسیاری، برای دوره‌ای که مرگ وجود داشت حسرت و دریغ می‌خورند.

رمان با ارزش دیگر که امسال خوشبختانه به زبان فارسی ترجمه شده است" سرزمین گوجه های سبز" اثر خانم هرتا مولر میباشد که توانست جایزه نوبل ادبی امسال را بدست آورد.داستانی که فضای خفقان و رعب و وحشت دیکتاتوری کمونیستی کشور رومانی را در دوران چاوکوفسکی نشان میدهد.


comment نظرات ()
وهم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۸

 

آنگاه که شمیمِ مطبوعت

آن سان که میپنداشتم

وهمه هراسممرا به تو میرساند


زِبی هست شدن بود،

 

آن لحظه ی جان ستان

که دعای من

در

ذره

ذره

رسیدن به تو

جانمعنایی به خویش میگرفت

سیالِ خنکِ خیال، مقصدعطش بود و

سراب

 پیام کهنۀ خورشید از ناتوانی تاریخ زمین

 

دربُعدی غریب

زحجم زمان و بی زمانی ام ـ

در واپسین لحظۀ بازخورد ان نگاهِ مَنفریبَت

که مرا درخویش ..

خسته کننده و بی ثمر

تکرارمینمود ـ

همسان

با رایحۀ موی سپید شعر ــ

تسلای خود شدم.

 

بیا تا برایت بگویم

زتن پوش ناگزیری

که برعریانی عشق پوشاندم ـ

این کوررنگی نامراد.

 

زشبهای پُررویایی

که با سیمینبرِ خویش بودم و

پنداشتم

هرگزازاَزَل

ملاقاتی درمیان نبود.

 

این شد

که منم

زِرسوایِ بختِ  

عشق آغازین خویشتنم

به شب پناه بردم  

وینک

 شیدا شدم .

 

آری

شب را دوست دارم

نه به آیته ستارگانش

بل:

بخاطر بی مردمانش

آری بی مردمکانش 

                                                                 الف.تردید


comment نظرات ()
جدال عقل و عشق در اندیشه حافظ
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/۱۱

جدال عقل و عشق در اندیشه حافظ

الا یا ایهاالساقی ادرکأساً و ناولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

آن که با شعر فارسی و یا عرفان اسلامی آشناست، تضاد میان عشق و عقل را می‌شناسد؛ تحقیری را می شناسد که سرایندگان عشق ناسوتی و لاهوتی در اسلام با آن از عقل سخن می‌گویند. این سنتی است کهن که تجربه آموزی و نظرپردازی در آن به هم پیوند خورده اند. افلاطون در «فایدروس» عشق را «جنونی الهی» می نامد. سقراط در «فایدروس» می گوید: «نه، این سخن راست نیست که غیر عشق را بر عشق برتری باید نهاد؛ چون عشق مبتلای دیوانگی است. اگر دیوانگی بد بود، در درستی آن تردید نمی داشتم، ولی راستی این است که ما آدمیان بزرگترین نعمت ها را در پرتو دیوانگی به دست آوردیم و مراد من آن دیوانگی است که بخشش الهی است... از این رو فقط این نکته لازم به یادآوری ست که پیشینیان ما که به هر چیز نامی داده اند، دیوانگی را ننگین نشمرده اند... زیرا دیوانگی بخششی است الهی حال آنکه هشیاری جنبه ی انسانی دارد.

همچنین سرودی که پولسِ رسول در نخستین نامه اش به قرنتیان در ستایش عشق می خواند، به تعبیری معنوی، جهتی مشابه را نشان می دهد. -«اگر من به زبان آدمیان و فرشتگان سخن گویم، ولی عشق نداشته باشم، همچون سنجی پُرطنین و چون طبلی توخالی ام * و اگر پیامبرانه سخن گفتن توانم و از همه اسرار آگاه باشم و از دانش های گوناگون شناخت داشته باشم، و اگر چنان نیروی ایمانی داشته باشم که با آن کوه را جا به جا توانم کرد، ولی عشق نداشته باشم، هیچم * و اگر تمام دار و ندارم را ببخشم و تن خود بر آتش افکنم، ولی عشق نداشته باشم، مرا چه سود * عشق شکیباست، عشق مهربان است، برانگیخته نمی شود، لاف نمی زند و فخر نمی فروشد، گستاخی نمی کند و خودخواه نیست، خشمگین نمی شود و کینه ی کس به دل نمی گیرد. از بی عدالتی خشنود نمی شود، ولی با راستی و حقیقت شادی می کند. عشق هرگز پایان نمی گیرد، آنگاه که سخنان پیامبرانه به انتها می رسند، زبان ها خاموشی می گیرند و دانش ها به سر می آیند؛ چرا که دانش ما جزء است و سخنان پیامبرانه ی ما جزء، و چون امر کل درآید اینها تمام از میان برخیزند.

در شعر عربی - تقریباً از همان آغاز - با مقوله جنون عشق روبرو هستیم. مجنون در سرتاسر شعر عاشقانه ی اسلامی به شخصیتی اسطوره ای و به یکی از رموز کلیدی تبدیل می گردد. عرفان اسلامی که قالب زبانی شعر غنایی را تقریباً به طور کامل از آن خود ساخته است، دیوانگی عشاق را نیز می شناسد. برای نمونه این بیت از مولانا جلال الدین که می فرماید:

دور بادا عاقلان از عاشقان / دور بادا بوی گلخن از صبا

مولانا در شعری دیگر دیوانگی را همچون راه رسیدن عاشقان به رستگاری چنین می ستاید:

چاره ای کو بهتر از دیوانگی؟! /بُسکلدصد لنگر از دیوانگی

ای بسا کافر شده از عقل خویش / هیچ دیدی کافر از دیوانگی؟!

رنج فربه شد، برو دیوانه شو / رنج گردد لاغر از دیوانگی

در خراباتی که مجنونان روند / زور بِستان لاغر از دیوانگی

آه چه محرومند و چه بی بهره آن؟! / کیقباد و سنجر از دیوانگی

شاد و منصورند و بس با دولتند / فارِسانِ لشکر از دیوانگی

بر رَوی بر آسمان همچون مسیح / گر تو را باشد پَر از دیوانگی

شمس تبریزی! برای عشق تو / برگشادم صد در از دیوانگی

به این ترتیب، حافظ نیز با ابراز نظرهائی مشابه که درباره ی عشق و عقل دارد، متکی به سنتی کهن با شاخه هایی گوناگون است. منظور از توضیحاتی که در پی می آید نیز روشنتر نمودن نظرگاه حافظ است در این زمینه. در این گفتار ما با اشارات تلویحی گوناگونی که با این مضمون مرکزی شعر او ملازمت دارد، آشنا خواهیم شد تا احتمالاً در آخر کار به رهنمودهایی برای تفسیر غزلیات حافظ دست یابیم.

اینکه عشق موضوع اصلی شعر حافظ است، قاعدتاً شناخته شده است. او بارها گفته است که سرشت و سرنوشت یک عاشق را دارد. حافظ در ابیاتی بیشمار، عشق را در کنار «رندی» می نهد؛ شیوه ای دیگر از زندگی که مُعرف شاعران فارسی زبان است. این بیت به بهترین وجه معنای رندی را نشان می دهد:

کجا یابم وصال چون تو شاهی / منِ بدنام رند لاابالی

باری، رند کسی است که از نام و ننگ در جامعه نمی پرسد و بر خلاف هنجارهای اجتماعی زندگی می کند، و نهایتاً با در پیش گرفتن این شیوه از زندگی، در خلاف عقل متعارف عمل می کند. بنابراین، آنجا که حافظ در اشعارش عشق و رندی را به هم پیوند می زند، تقابلِ عقل و عشق را نیز در نظر دارد.

عاشق و رند و نظر بازم و می گویم فاش / تا بدانی که به چندین هنر آراسته ام

نفاق و زرق نبخشد صفای دلحافظ / طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

در بیت اخیر، رندی در تباین با نفاق ظاهر می شود تا دیوانگیِ متضمن در شیوه ی رندانه زیستن، نخستین جنبه ی مثبت خود را بیابد. می دانیم که حافظ نه تنها عاشق، بلکه سراینده ی عشق است و خود معترف است که او را عشق تعلیم سخن داده وشاعر ساخته است و شهرت شاعری خود را نیز مدیون همین آموزش است:

مرا تا عشق تعلیم سخن داد / حدیثم نکته ی هر محفلی شد

زبور عشق نوازی نه کار هر مرغیست / بیا و نوگل این بلبل غزلخوان باش

آنچه در بیت دوم جلب توجه می کند، کلمه «زبور» است که حافظ با به کارگیری آن، شعر خود را همطراز متون وحیانی قرار می دهد؛ همچنانکه در ابیات دیگری، حتی از الهام گرفتن از جبرئیل، روح القدس و یا سروش، فرشته ی پیام رسان آیین زرتشتی، سخن می گوید. گر چه به این نکته در اینجا تنها به طور ضمنی اشاره ای توان کرد.

به هر حال حافظ مدعی است که بیشتر از «واعظ» از عشق می داند. او در ابیاتی بسیار در برابر واعظ همانگونه به میدان آمده است که در برابر زاهدان قشری.

حدیث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ / اگر چه صنعت بسیار در عبارت کرد

این موضوع بیانگر همان تقابل دیرین است که میان طریقت و شریعت وجود دارد؛ میان باطن و ظاهر و یا به عبارتی دیگر، میان درک باطنی از دین و دنیا و فهم ظاهری از آن. و یا میان عشق و عقل که در ابیاتی از این دست مشاهده می کنیم.

چنانکه پیشتر شنیدیم، نکوهش نفاق و زرق هم متضمن این نظرگاه است. بازی عشق، مکر و تزویر را پذیرا نیست. عشق با قفل نهادن بر باب دل منافقان و مزوران، کین خود از آنان می ستاند و راه آنان را به «ژرفای معنوی» می بندد.

صنعت مکن که هر که محبت نه راست باخت / عشقش به روی دل در معنی فراز کرد

باری، عشق دربرگیرند ی همه ی آن لایه های عمیقی است که در اشعار مولانا در واژه های «معنی» و «معانی» و «معنوی» نهفته است؛ و این بسیار بیش از پُرگویی های علماست و «ورای مدرسه و قال و قیل مسئله». چنانکه در غزلی از حافظ که گوته نیز ابیات نخستین آن را در «دیوان غربی - شرقی» خود با تعبیری دیگر به نظم کشیده، آمده است:

به کوی میکده یارب سحر چه مشغله بود / که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست / به ناله ی دف و نی در خروش و ولوله بود

مباحثی که در آن مجلس جنون می رفت/ورای مدرسه و قال و قیل مسئله بود

ابیاتی که حافظ در آنها عشق را فراتر از علم مَدرسّی قرار می دهد، طنینی بی گزند و شوخ دارند:

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت / به غمزه مسئله آموز صد مُدَرس شد

البته منظور حافظ در اینجا بیش از آن است که نگاری زیبا را که خواندن و نوشتن نتواند، فراتر از صف مدرسان قرار دهد. ابیاتی نظیر بیت زیر به طور آشکار مؤید این ادعا و منظور حافظ را به وضوح نشان می دهد:

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است / کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

اینجا برای نخستین بار بازتاب آن جهان نگری که تمام شعر حافظ بر آن بنیاد شده است، پیش روی ما قرار می گیرد؛ یعنی مراتب وجود نوافلاطونی که از زمان ابویوسف یعقوب کندی و ابونصر فارابی به فلسفه اسلامی راه یافته بود و بعدها فیلسوفان متأخر، به ویژه فیلسوفان شرق چون ابن سینا، شهاب الدین سهروردی و نیز ابن عربی اندلسی، آن را بسط و توسعه دادند. در این جهان نگری، عشق همچون بالاترین اصل جهان و فراتر از «جان اندیشمند» (nous) است و برتر از عقل است با مراتب گوناگونش.

آنچه جهان را به جنبش می آورد و ادامه حرکت آن را ممکن می سازد، و در اساس وجود جهان را به اثبات می رساند، عشق است؛ اشتیاق بازگشت به مبداء و غم غربت ملکوتی است. نغمه ی ستایش عشق، همچون اساس و نیروی محرکه ی کل عالم وجود، بسیار پیشتر از حافظ در شعر فارسی یافت می شد. برای مثال در پیشگفتار «خسرو و شیرین» نظامی با عنوان «کلامی چند درباره ی عشق» می خوانیم:

فلک جز عشق محرابی ندارد / جهان بی خاکِ عشق آبی ندارد

غلام عشق شو کاندیشه این است / همه صاحب دلان را پیشه این است

جهان عشقست و دیگر زرق سازی / همه بازی است الا عشقبازی

اگر نه عشق بودی جان عالم / که بودی زنده در دَورانِ عالم

از مولانا نیز اشعاری مشابه می خوانیم:

عشق امر کل، ما رقعه ای، او قلزم و ما جرعه ای

او صد دلیل آورده و ما کرده استدلال ها

از عشق گردم مؤتلف، بی عشق اختر منخسف

از عشق گشته دال الف؛ بی عشق الف چون دال ها

اما نیروی عشق که قادر است جهان را به جنبش درآورد، در نزد مولانا از آنجا که اغلب در رفیق طریق متجلی می گردد، بیشتر در مدح شمس الدین تبریزی یا صلاح الدین زرکوب و یا حسام الدین نمایان می شود. بیت زیر نشان می دهد که حافظ نیز نگاهی مشابه دارد:

جهانِ فانی و باقی فدای شاهد و ساقی / که سلطانیّ عالم را طفیل عشق می بینم

و یا در جای دیگر می گوید:

طفیل هستیِ عشقند آدمیّ و پری / ارادتی بنما تا سعادتی ببری

عشق ناسوتی رمزی است برای شوق وصال حق. این اندیشه ی در نهایت نوافلاطونی، بسیار پیشتر از حافظ جزئی از فرهنگ عرفانی و شعر متأثر از آن بوده است. مثلاً ابن عربی در یکی از اشعار عرفانی - نظری خود در «فتوحات مکّیه» این اندیشه را به طور واضح بیان می دارد:

و اذا قلت هویت زینبا

أو نظاما او عنانا فاحکموا

انّه رمز بدیع حسن

تحته ثوب رفیع معلم

و انا الثواب علی لابسه

والّذی یلبسه مایعلم

واژه رمز که ریشه در ادبیات کیمیاگری دارد، در اشعار مولانا نیز راه یافته است و برای او تمام تجلیات خلقت، و طبعاً پیش از همه عشق، جنبه نمادی دارند.

این همه رمز است و مقصود این بود / که جهان اندر جهان آید همی

بیت زیر از حافظ را نیز بر همین اساس باید دریافت:

به درد عشق بساز و خوش کن حافظ / رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول

واژه «رمز» را یک بار نیز در قرآن در سوره آل عمران می توان دید؛ آنجا که پروردگار زکریا را به یحیی بشارت می دهد و وقتی که زکریا از خداوند می خواهد که برای او نشانه ای پدیدار کند، به او می فرماید تا سه روز با مردم سخن نگوید مگر به رمز «الا رَمزًا». (قرآن، سوره عمران آیه 41). بدیهی است که عارفان مسلمان، آنگاه که از «رمز» سخن می رانند، این آیه از قران را نیز در نظر داشته اند.

عشق ناسوتی گذراست و مشخصه ی آن ناکامی؛ ناکام ماندن شوق وصال لازمه ی عشق ناسوتی است. تنها مرگ و یا ترک نفس است که کامیابی غایی را با خود دارد. اما آموختن این امر مشکل است؛ آن چیزی است که عقل حاضر به قبولش نیست. اهمیت این موضوع به حدی است که دیوان حافظ آشکارا با این مشکل آغاز می شود:

الا یا ایهاالساقی ادرکأساً و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

شعر دیگری با همین مضمون گمان ما را تأئید می کند و دوباره با الفاظی مشابه از مشکلات عشق سخن می گوید؛ همزمان اما توضیح بیشتری در معنای آن می دهد:

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول / آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل

حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید / از شافعی نپرسید امثال این مسایل

حلاج در این ابیات نمودار عرفان است، و شافعی نماینده علم کلام و اجماع فقه. مشکی که اینجا مطرح است ایثار نفس است از سر عشق؛ درخواستی که در بیت پایانی نخستین غزل دیوان حافظ نیز نمایان می شود:

حضوری گر همی خواهی از و غایب مشو حافظ

متی ماتلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

«حضور» اشاره ای می تواند باشد به «علم حضوری» که سهروردی آنرا در برابر «علم حصولی» عقل قرار می دهد. «علم حضوری»، یا معرفت شهودی و اشراق حضوری، تنها آنگاه حاصل می شود که انسان روح را از قیود جوهر مادی برهاند.5اما «خود» که همان نَفْس باشد، مانع راه است:

میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست

تو خود حجابِ خودی حافظ، از میان برخیز

این «خود» نمی خواهد دریابد که مسئله بیش از عالَم ناسوت و قلمرو جهان ماده است:

ای که دایم به خویش مغروری

گر ترا عشق نیست، معذوری

گِرد دیوانگان عشق نگرد

که به عقل عقیله مشهوری

مستی عشق نیست در سر تو

رو که تو مست آب انگوری

از این رو که عشق مشکل می افتد. اما اگر نَفْس را رها کنی، حیاتی تازه و زندگی حقیقی پاداش توست:

منِ شکسته ی بدحال زندگی یابم

در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

و در جای دیگر:

طبیب عشق مسیحا دمست و مشفق لیک

چو درد در تو نبیندکه را دوا بکند

و اعتقاد دارد که هرکس به عشق زنده نیست، مُرده است:

هر آن کس که در این حلقه نیست زنده به عشق

بَرو نمرده به فتوای من نماز کنید

و هرکس بمیرد و عاشقانه جان بازد هرگز نمرده است :

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما

حافظ چون عارفان ماسبق، در عشق آن امانت الهی را می بیند که - آنچنان که در سوره احزاب آیه 72 آمده است - خداوند نخست بر آسمان ها و زمین عرضه کرد و چون آنها از تحمل آن سر باز زدند و بار این امانت بر دوش نتوانستن کشید، آنگاه به انسان عرضه داشت:

آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه کار به نام من بیچاره زدند

و در جای دیگر می گوید:

عاشقان زمره یارباب امانت باشند

لاجرم چشم گهربار همانست که بود

 

منابع

1- فایدروس. دوره ی آثار افلاطون. ترجمه محمدحسن لطفی.

2 - کتاب عهد جدید. نامه ی اول پولس، بخش 13

3-مقالات حافظ شناسییوهان کریستف بورگل ترجمه خسرو ناقد

4-دیوان حافظ شیرازی به تصحیح دکتر خلیل خطیب رهبر

5-خسرو شیرین نظامی گنجوی

6-ترجمان شوق - مجموعه اشعار عاشقانه ابن عربی

7-دیوان غزلیات شمس-مولانا جلال الدین محمد بلخی

8-از کوچه رندان دکتر عبدالحسین زرین کوب


comment نظرات ()
نقد فیلم
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۱۱

تو را در بادها رها دیدم

تو را در آوازها

من تو را خواب نبودم

تو در حوالی یادهای من

رهایی هنوز

چون رویاهای اکیرو کروساوا

 

کوروساوا،امپراتورسینمای ژاپن درآستانه هشتاد سالگی فیلمی به نام رویاها ساخت که می شود با وجود فیلم مادادایودرسال 93 آن را به عنوان حسن ختام کارنامه پربارش درنظرگرفت. رویاها فیلمی اپیزودیک شامل هشت بخش است که هرکدام به رویا تعبیرونامگذاری شده. هشت رویایی که می توان آنها را معادل دهه های زندگی فیلمسازدانست. ازاین رو رویاها به نوعی شخصی ترین فیلم کوروساواست. یک فیلم/وصیتنامه که اودرآن فرصت یافته تا با خاطری آسوده به مسیرزندگی خود وملتش ازآغازتا لحظه حیاتش نگاهی بیندازد وموضوعات مختلفی را که طی سالها به دغدغه های ذهنی اش تبدیل شده بودند به تصویردرآورد.

دررویای اول(آفتاب درباران) پسرپنج ساله ای را می بینیم که دریک روزآفتابی – بارانی قصد خروج ازمنزل می کند اما مادرش به اوهشدارمی دهد که چنین روزی جشن عروسی روباههاست ونگاه کردنشان دراین موقعیت ممنوع وخطرناک است. اما کنجکاوی بچه(واصولا آدمی به ممنوعه ها وناشناخته ها که ریشه دراشتباه ولغزش تاریخی آدم وحوا دارد) کاردستش می دهد وپس ازبازگشت ازتماشای مراسم عروسی، مادرش اورا به خانه راه نمی دهد وبا سپردن خنجری به او می گوید که روباهها ازاین کارش بسیارخشمگین شده اند وپسرباید ازبین عذرخواهی ازآنان وخودکشی یکی را انتخاب کند. پسرهم روانه خانه روباهها می شود،جایی درمیان گلزاروپای رنگین کمان. رویای دوم(باغ هلو) به نوعی درامتداد رویای اول است وهردودرواقع افسانه شاه پریان هستند. پسربچه ده ساله ای،درپی دخترکی که تنها خودش قادربه دیدن اوست به باغ هلو می رود که به مناسبت شکوفایی باغهای هلو"جشن عروسکها" درآنجا برپاست. امپراتوربا مخاطب قراردادن پسراو را سرزنش می کند:"والدین تو،همه درختهای هلوی باغچه تان را بریده اند وتونمی توانی درجشن شرکت کنی." پسربا وساطت یکی ازاطرافیان امپراتوراجازه شرکت درجشن را می یابد و درصحنه باشکوهی شاهد رقص شکوفه ها می شویم که ناگهان جادوی شیرین تمام می شود ودیگرنشانی نه ازعروسکهاست ونه ازگلها ودرختان. تنها چیزی که باقی می ماند درختان قطع شده میوه است ویک شاخه پرشکوفه. دررویای سوم(کولاک) چهارمرد را درمیان برف وبوران شدید کوهستان اسیروگرفتارمی بینیم که محل اقامتشان را گم کرده اند ودراثرسرمای کشنده وخستگی مفرط درآستانه مرگ قراردارند. هنگامیکه همگی به خواب می روند زنی اثیری واغواگر بر رهبر گروه ظاهرمی شود وبا گفتن :" چه برف لطیف وگرمی!" اورا به خواب (مرگ) دعوت می کند اما رهبرآگاه وهوشیار در پی وزش باد شدید و برملا شدن چهره زشت جادوگر او را از خود می راند وهمراهانش را ازخواب بیدارمی کند. پاداش این مقاومت،آفتاب درخشنده ونمایان شدن چادرمحل استراحتشان است. رویای چهارم (تونل) فرمانده ای ازجنگ برگشته را نشان می دهد که وارد تونلی می شود که پیشترسگ خشمگین ومهاجمی با مدال نظامی برگردن!به هنگام ورودش به اوهشدارداده بود. پس ازخروج ازتونل،سربازی به نام نوگوچی هم ازتونل بیرون می آید. فرمانده با دیدن نوگوچی به اوکه صورت غیرمعمول وسفیدی هم دارد می گوید که درجنگ کشته شده و دردستهای خود او جان داده است اما سربازمرگ خود را باورندارد ومدام تکرارمی کند: " پدرومادرم درانتظارم هستند."

                  

کمی بعد یک گروهان نظامی هم با صورتهای سفید ازتونل بیرون می آیند وپس ازتشریفات وادای احترامات عنوان می کنند که درخدمت فرمانده شان هستند اما برای فرمانده بسیاردشواراست که ایشان را متقاعد به پذیرفتن مرگشان وبازگشت به دنیای مردگان کند. آنها گروهان سوم تحت فرماندهی اوهستند که همگی به خاطراشتباه وحماقت وی درجنگ کشته شدند. رویای پنجم (کلاغها) نام دارد وداستان نقاش جوانی را روایت می کند که به هنگام تماشای تابلوهای ونگوگ درنمایشگاه نقاشی آثارش وارد یکی ازتابلوها می شود وبا خود نقاش ملاقات می کند. نام رویای ششم(طغیان کوه فوجی) است ودرفضایی آخرالزمانی تمامی مردم اطراف کوه فوجی درپی انفجارهای پایگاههای اتمی ونشرمواد رادیواکتیو به ساحل دریا پناه می برند ودرچشم برهم زدنی برای نجات خود را به دریا می اندازند اما می دانیم که درآنجا هم راه فراری نیست.

ازآن همه جمعیت ما با یک مرد جوان،یک مهندس اتمی ویک زن ودوفرزند خردسالش بعنوان تنها افراد باقیمانده شهرهمراه می شویم که امید چندانی به زنده ماندن آنها هم نیست. رویای هفتم (جن گریان) هم بی ارتباط با رویای پیشین نیست ودنیایی پس ازانفجارهسته ای را نشان می دهد. درسرزمینی ویران با گیاهان غول پیکر،شاهد جن هایی شاخداروسرگردانی که زمانی آدم بوده اند هستیم. جن تک شاخی مرد مسافری را به محل تجمع جن ها می برد واززندگی خفت بارخود وهمنوعانش برای اومی گوید. وبالاخره رویای هشتم(دهکده آسیابهای آبی) داستان رهگذریست که وارد دهکده ای به نام آسیابهای آبی می شود ودرآنجا با پیرمرد صد وسه ساله واهل دلی آشنا می گردد واین درحالیست که اهالی ده خود را برای مراسم تشییع جنازه پیرزنی آماده می کنند.

ایجاد وحدت بین اپیزودهای جداگانه رویاها وتحلیل دقیق ترقصه های فیلم نیازبه نگاهی فرامتنی ومروری اجمالی به زندگی شخصی کوروساوا دارد. مقایسه داستانهای رویاها با رویدادها واتفاقات زندگی فیلمسازهرچه بیشتربرجنبه های اتوبیوگرافیکی اثرتاکید می کند حتی اگرخود اوبه طورضمنی چنین مساله ای را انکارکرده باشد:" من تلاش کردم دراین فیلم با رویاها به ستیزبرخیزم. برخی ازآنها ازدوران کودکی ام سرچشمه می گیرد،اما این فیلم،فیلم زندگینامه ای نیست،بلکه چیزی غریزی است." درتمام اپیزودها (رویاها)ی فیلم یک کوروساوا وجود دارد حالا یا بعنوان قهرمان قصه یا بعنوان ناظر. ازرویای اول که کودکی قهرمان قصه است تا رویای پایانی که شاهد پیرمردی خوش سخن وباصفا هستیم تاریخ تقریبا یکصدساله ژاپن روایت می شود وچه راوی ای بهترازکوروساوا که عمری درسرزمین آفتاب تابان زندگی کرده وبا دلخوشیهای مردمش شادمان وبا رنجهایشان غمگین شده است. رویاهای اول ودوم درسالهای پایانی دهه اول قرن بیستم اتفاق می افتد زمانی که فیلمسازدقیقا سنی را داشته که پسربچه های این دوقصه داشته اند. رویای سوم(کولاک) قطع به یقین برگرفته ازدوران عضویت آکیرای جوان درگروه کوهنوردی یاما موتودرسالهای میانه دهه سی است. رویای چهارم (تونل) بیش ازآنکه تحت تاثیردوران کودکی فیلمسازوپدرارتشی اش باشد به اوضاع بحرانی وآشفته روحی روانی ژاپنی ها پس ازشکست تلخ درجنگ دوم جهانی اشاره دارد.                                                                                            

                                       

رویای پنجم (کلاغها) که ماحصل دلبستگی شدید فیلمساز به نقاش بزرگ هلندیست. مضاف براینکه اودرجوانی به سبب همین عشق وعلاقه به مطالعه نقاشی پرداخت. رویای ششم وهفتم اشاره مستقیم به تاثیرات مخرب دانش هسته ای دارد که خود ژاپن اولین قربانی آن بود. و خلاصه رویای هشتم وپیرمردش که نماینده تمام وکمال خود کوروساواست. کوروساوایی که همچون همان پیرمرد درآستانه مرگ،آرزومند دنیایی بهتروزیباتراست.

علاقه وافرکوروساوا به نقاشی،رویاها را به یکی ازبهترین فیلم های اوبه لحاظ بصری تبدیل می کند به ویژه با قاب های زیبای اوئدا و سایتو. استفاده بهینه فیلمسازازرنگ کاملا درراستای تقویت جنبه های رویاگونه فضاها وصحنه های فیلم است. مخصوصا آن صحنه های پایانی رویای اول که پسربچه را درگلزاری بهشت گونه درپای رنگین کمان نشان می دهد. ازآن تصاویری که بعدها نمونه کاملترش را دربهشت چه رویاهایی می آیند(وینسنت وارد) هم می بینیم. تصاویرجشن عروسکها به مناسبت شکوفایی باغستانهای هلودررویای دوم هم دارای چنین ویژگی سیراب کننده ای هستند. همینطورفضاهای چشم نوازآن دهکده غریب رویای پایانی. اما مطمئنا خیره کننده ترین ودرخشان ترین تصاویرکارت پستالی را دررویای (کلاغها) می بینیم که به دلیل پیشه قهرمان این قصه (ونگوگ) دست فیلمسازهم برای جولان تصویری وادای دین به نقاش مورد علاقه اش بسیاربازاست.

                                      

ازنکات جالب وقابل ذکراین اپیزود،بازی مارتین اسکورسیزی درنقش ونگوگ است که حضورش درفیلمی ازاستاد درادامه آن سنت قشنگ ولی مهجورنقش آفرینی فیلمسازان بزرگ درفیلمی ازهمکارانشان است. مثل بازی ژان پیرملویل درازنفس افتاده(گدار) یا بازی تروفو در برخورد نزدیک از نوع سوم (اسپیلبرگ)؛

علی رغم تاثیرپذیری کوروساوا ازفیلمسازان غربی ومتقابلا تاثیرگذاری چشمگیرومثالزدنی اش برسینمای اروپا وآمریکا،اوهمواره درآثارش بازتاب دهنده فرهنگ اصیل ژاپنی بوده وبعنوان سینماگری ملی گام درراه جهانی شدن برداشت.

 

 اوهمانقدرژاپنی ست که ازو یا میزوگوچی. دلمشغولیهای بومشناسانه او دررویاها به وضوح قابل اشاره است. رویاهای اول ودوم ورویای هشتم همگی چشمه هایی ازنمایش ها ورسم ورسومات آیینی سنتی را درخود دارند. ساتیا جیت رای دراینباره می گوید:" بدون شک،کوروساوا،با وجود تاثیرات غربی ای که پذیرفته،دراعماق وجود خویش ژاپنی ترازآن است که ما تصورمی کنیم." اما بارزترین وبرجسته ترین مضمون ودستمایه مهم کوروساوا دررویاها زندگی وحیات با وجود رنج زیستن است. تمامی اپیزودهای فیلم درباره مفاهیم عمیق ودغدغه های اصلی آدمی یعنی مرگ وزندگیست. برخی ازاین قصه های هشتگانه بیش ازآنکه رویا باشند به سبب تلخی وترسناک بودنشان استحقاق عنوان (کابوس) را دارند واینکه می شد اسم فیلم را (کابوسها) گذاشت اما کوروساوا،این استاد پیردرآستانه مرگ به زندگی رای می دهد،نیمه پرلیوان را می بیند ونام فیلمش را رویاها می گذارد. فیلم اوفیلمی درستایش زندگی ست. آن پسرک رویای اول خنجربه دست می رود تا با عذرخواهی ازروباهان زنده بماند،چه چیزاست که آن پسررویای دوم را علی رغم قطع تمامی درختان باغ امیدواروپابرجا نگاه می دارد: عشق به دخترک وآن تک شاخه پرشکوفه. با همینها هم زندگی ادامه دارد، نبرد برای زنده ماندن وراندن فرشته مرگ به مهم ترین هدف کوهنوردان حتی بالاترازفتح قله ها دررویای(کولاک) بدل می شود، دررویای (کلاغها) که فیلمساز اصلا به تابلوهای بی جان نقاشی هم جان می دهد وزندگی می بخشد،رویاهای ششم وهفتم ازآن بخشهای فیلم هستند که بیشترشبیه یکی ازکابوسهای شبانه ماست. ازآنهایی که پس ازبیدارشدن خدا را شکرمی کنیم که خواب بوده ایم. با این حال نشانه های هرچند اندک اززندگی درآنها هویداست. تلاشهای مرد جوان برای درامان ماندن خودش،آن زن ودوبچه ازتشعشعات رادیواکتیو وفرارمرد از سرزمین جن ها را می شود بعنوان روزنه های ادامه حیات به حساب آورد.

و(دهکده آسیابهای آبی) که بعنوان آخرین رویای فیلم،بهترین پایان برای اثری با دغدغه های زندگی دوستانه است وآن پیرمرد فرزانه واهل حکمت که با داشتن صد وسه سال سن همچنان شورزیستن دارد. کسی که با زنگوله ای دردست وپیراهن قرمزخود را برای مراسم تشییع جنازه پیرزنی نود ونه ساله مهیا می کند که ایضا اولین عشق زندگی اش هم بوده است. کوروساوا حتی مراسم عزا را به شادمانی برگزار می کند وضمن ارج نهادن وارزش قائل شدن برای زندگی حتی مرگ را هم غمبار واندوهناک  نمی بیند. پیرمرد اما به  زندگی  مشتاق تر است :" بعضیها می گن زندگی سخته. این فقط یه حرفه. درواقع زنده بودن خیلی خوبه خیلی هیجان انگیزه." خوب که فکرمی کنیم می بینیم پیرمرد بیراه هم نمی گوید. حتی مخالفتش با تکنولوژی را هم ازمنظری می پذیریم وقتی دررویاهای ششم وهفتم دیده ایم که همین پیشرفت علم چه بلای جبران ناپذیری سربشریت آورده است وبا حق دادن به او،این جمله زیبا وشاعرانه اش را به بایگانی ذهن می سپاریم وقتیکه مرد مسافرازاو درباره چرایی استفاده نکردن ازبرق می پرسد و او می گوید:" من دوست ندارم شبام اونقدرروشن باشن که ستاره ها رو نبینم."


comment نظرات ()