پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

لمس ِ دیگرگون
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧

 

آنگاه که دانستم

زندگی

لمس دیگرگونه هاست

تو آمدی

منم زدی

 

انگاری ...

جای تناسخ و تناسبم را

رج زدی،

این ناتوانی و برون مُردگیِ کهنه را

 

آنگاه

که از پسِ پردۀ غرورِ مکلفم

سر بر کشیدم

به هوسِ نگاهی ، چشم نوازی ، از پس تکرارِ

دیده ها و شنیده ها

تو با جام و جوانه آمدی

 

پنداری جامی بود

از پس نافرجام های انسانی

که با آن

آوارِ ناگریز را نوبت میکشیدم

در حجمی از هَذیان و کسالت و زهر مار

 

قهر بودم با خدای مُقَدرم

با شعر خطابت کردم

بسان اقبال که به لاهور

کژ اقبال معاصر . . . منم .

 

                                         الف.تردید


comment نظرات ()
تنها واقعه
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢۳

 

گفتند ،

برای دیدنِ محض

بی هیچ ریاگونه ای

حکم است که چشم برون بربندی

مستانه بستیم

 

آری

گویی

رخت بربستیم ازشهرشُهره

جابرِجایی که کنون

پنداری دوست نمیداشتم ازازل و

زنده زوری ، که نامش میلاد نبود

یکسره

اتفاقی بود

 که تقدیره نامقدر را زُل زده بود

بانسخۀ نا عطار پیر

کاینک

به زنده ذلالتی بدل گشته بود بی بدیل

کزسَر این حسرت

پای میفشارید بر مام خویشتنش

که نانزمین نام گذارده بودش مرشدی که

الحق

نسخه پیچِ دردِ بی درمانِ پُرمعصیتِ روحم بود

آرزوی انسانم بود .

 

آری

به انتظار نشسته بود

با هندسه ای شرمگِنانه

آن تنها واقعه را

که مرگ نام داشت.
 الف.تردید

comment نظرات ()
اقلیمای عشق
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٢

که عشق ..

ان تحلیلِ  

سرریز گشته از مرارت است

در اقلیمایِ

فراق ..

اندوه،

دریغ و درد

شاید

شولایِ خدامردگی همین باشد

در این برزخِ رنگین .

                                                                         

                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
الهام دیرهنگام
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢۱

 

دیربانگِ

کدامین احساسِ چوپَرظریفت بود

که چون نوایِ منظومِ اندیشه ای   

تاریخِ سردِ نگاهِ مرا به یغما برد

 

گفتی:

باغِ بی ترانه گی هایت؟

پس،

حجمِ پُرصلابتِ کدامین آوازاَرنواز بود

زکدامین گلبوته ی آتش؟

زین روی

که جان من بسوخت

ومرا

در خاکسترزاد این قرابَت و غُربت

مبتلاتر مسخ ساخت 

 

چنان گفتی،

آشنایت منم؟

کدامین فروتنانگی

ترا آن ماهیت بداد

که صادقانه و پُرشکوه عریانت کند.

 

آه . . .

دریغ و درد،

دریغ و درد که غرورِ بزرگ خویش را

در این اسارت ابدی

هیچگاه در قفای خویش نیافتم

 

اینک

با این بی خویشی که ام من.

 

                                               الف.تردید


comment نظرات ()