پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

هراشکی که میچکد چکابهء دردنیست
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/۱۳

 

اینک ان جزیره ام

 

با شورابه ای تلخ... گرداگردِ حضورم 

که

اشکِ هلال تا بدرِکاملِ 

جَذبهء ماهِ مهربان 

نِگَران

امر به جزر و مدش میدهد

واینچنین شد 

تلخ دریافتم


که

هر قطره ای که از چشمی 

به برهه ء بیراه میرود 

اشک نیست

همچون حس کردن دردی

بر بسترِمَرگزایِ یک شکست

خلاء سردِ انتها را 

ناامید

ازاخرین رخنهء بسترِ زیاده خواهی تقدیرش تنفس میکرد

این دیگر چه بود 

این که میچکد

واز رویِ  گونه های مزدورو فربه ات

به میراث روباهِ یک حضور در شهر قصهِ

به قبطه میرود...

چکابهء درد نیست

ابِ دهانیست وقیح

که از چشمان اباطیل

پرتابه به قداستِ پیروز یک شرافت میشود

اری

حوایی بویناک و حریص

بر دامانِ بی پیرایه عاشقی 

که ادم شد 

وین چنین بود 

که سلطنت جاوید یک ابدیت 

نیازمند تطهیرِاخرین شد

با ابِ مقدسِ جزیرهِء من

و به عنایت  زمان

فارق از هردومکان

در تناسخ

زنبورکی میشوم

پرویزان

میان ان همه ستاره گان تلخ

به دنبال شهد جانپناه تو خواهم بود

همچنان 
                                    الف . تردید

 

 



comment نظرات ()
روانبود اینچنین
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٦:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/۱

 


روا نبود
 
روانبود
 
روانبود
 
اینچنین بقای من نازنین
 
ای کاش میدانستی
 
که در شکاف این انتطار منم
 
که با یاوران ه ایجاز
 
همچون چشمانه مسلحی که دیگر
 
توان ه گریه اش نیست 
 
اشیانه اشنایت را ... منتظر نگاه میکنم
 
یأسم ... امیدم ده
 
زنگارم ... جلایم ده
 
اخرین سله شیار بسته خشکم
 
حیاتم ده ای بانوی زلال اب
 
افتاب کرشمه ات را بر من عطایی ببخش
 
که روا نبود
 
اینچنین شکسته بال
 
پهن بستری از اسمانم بده
 
روا نبود اینچنین بقای من نازتاب
 
تا اخرین صدایی که بر بی رمقی خویش میشنوم
 
چکاچک دندان تنهایی باشد
 
برنشخوار پیکر بیجانم
 
روا نبوداینسان
 
بدون انسان
 
نازنین
                                            الف تردید
 

 


comment نظرات ()