پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

عابری که عبارتی .و عبرتی
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/۳۱

 

 

نشسته بر آونگِ باد

ورشکسته براستخوان

غریوِ خاکستری

درمفهومِ

حدیثه نفسی آشکار

 

مَسخ و دمَکرده برساعتِ زمانه

حضورش را

بر نبودگاه رضایتی قی میکرد

که این زنده به شکست را

در ابعادِ کابوسی ناطق

 زِ یک سو

و فصلِ قصه ای

 دردگر سویِ این نوسان و ظلمت

که اصالته حضوره

 این برازنده ترین حُرمتِ جهان را 

در این بلوایِ کلاسیکِ

کاملا بی دفاع مینمود.

 

آری

تمامتِ اکنونِ برو بیایِ بدبیارِ

انسانِ به هرزِِ ایده گرویدۀ قصۀمن بود

بازَنده زی و ناکامیاب

درویشِ خشکیده

لمیده برتنیده گی هایِ

واقعۀ اعماق بود... بی بُرندِگی و بَرنده گی.

 

در این واپسین نگاه

اتخاذه واژه ای در قطعنامهء شعری

چون تصمیم تبر

برگَردنِ گَلسه لنگری بود

که جهازِ به گِل نشسته را

به لطفِ هزاربارۀ دیده نشدۀ باد

فرمان رَحیل میداد

 

ما

 نَبیرگانه ناسپاسِ ستارگانیم و

حجم گیجاگیجه قیرینِ این تنیده گی

عبارتِ عبرتگیر و

اینک بی ستاره گی

 که منم.

 

                                                            الف . تردید


comment نظرات ()
بلوغ هابیل
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٧

آنگاه

که هابیلِ یک بلوغ

کزحیرتِ دریچگانه حقیقت بینش

که پنداری

هَدیَته

خداوندگارانِ تقدیرش بود

مبهوت

برزخَت را یکسره به تماشا نشسته بود

 

تو در مواجِ نا بسمانِ

یک رِواء تلخ بودی

و صَخره خوردِ نجاتت را

همچون نوزادِۀ شرمی

به آغوش میفشردی

یادت یارهست؟

 

هابیلِ یک بلوغ

دستپِلماس شدۀ آن کهنه رِوای تلخ و نابجــــــا

برخواست

 

برخواست و

خویشتنش را با آن لباسِ شرم

درمقام ناجی،

عریان دید

به تمامی خود را به نجاتت فکند

بی غرقایِ هراس

 

یادت یار هست؟

 

 وانگاه

تخته پارۀ حضورش را  

زورقِ رهائیت

زین بحرنامراد نمود

 

غرق در قَرابتِ اعماق

مرگ را

 به سُخره نشست.

یادت باشد .

 

                                                الف.تردید




comment نظرات ()
واژگون به ابتدای خویش
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٧

 

که اینک 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

در تکیده هایم

که سر بر سجود خاک دارد

و دلخوش

به یکی لانه ای

که پرنده ای

 

 

زمین که من

من که چشم درویش 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

هر دو مجنون و عریان

به بورانیم                                      

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

به ابتدای خویشم

هجرانیست پنداری

که خمیدگی 

جانکاهیش

ندیدآی هور است و بس

 

هرشامگاه

بر صِقله کمرگاهم 

پرنده 

با ترانۀ حضور

صمیمی و تسلابخش

غروب را

ازَپسه افول ه هور

سرودِ  دیگر گونه سپاس میخواند

 

 

اری

صدای پرنده

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

بر جبرایِ  قامتم

 

                                                                   الف . تردید


comment نظرات ()
ابدیت خاموش ( فراقی برای احمدشاملو )
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٧:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٢

 

ازغم و فراقـی پیرامونـــم

و لُجه ای که بر رخسارم

دغدغه یی را در دقیقه یی هویدا مینمود

که چرا، دیگر کسی نیست

تا بتاند دررسایش

شعری قد به بیرق بَرد

 

همسایۀ خاموش

با نگاهــی

به مصداق رمزینه گشایشی گفت:

 

گرت

به اعادۀ پاسخ مینگری

عریان بنِگر، لیک پرتعهد

با سوالهای خویش بنِگر اما مصدق

به نقصِ کرداری چوقحطخوردی نِگر

هماره عطاینده و انسانی

 

حکایتِ مَنظرت را

چونانکه در عینیتی غوطه ور، قیاس کن

خرسند جلایت میدهد

بی فِقهَت و آنجهانی

 

گَرت

ماهیت بَراقین را به لذت مینگری،

 تحسین باش

 بی تصاحب و حیرانی

 

با نگاهی که تحیر بود و شگفِت

پرسیدم:

دروس با یزید مرور میکنی مرشد؟

خاموش  گفت:

مهم

سرایشِ معناییست در خوانشِ شعری

 به مقصدِ تعالی انسانی

 

هر چه خواهی نام بِنه  

 لیک بی واپس رهه حیوانی

 

پرسیدم کیستی؟

 

با نگاهی به مثابۀ

غنایِ پر طمطراق ِشعری

به پاسخ

سر بر نگاهی تافت که ...

من صیادِ صبورِ  معنای انسانم

که مزد معنایش را زمان

بخاطرِ عهدی

به پژواکِ عشقی عطایم کرد،

 

آری

 پاداش شعر زمانم من

 

                                                          الف تردید

 


comment نظرات ()