پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

تالاب بیتاب
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۱

 برفلاتی

که درذهنِ جنگلش

نوبتِ درختی

درمن زبانه میکشید

بسان دانه ای

که سراز خاک سرد برکشد به مقصده انبوه

راست بدان ریشه که امن و پادرجای

 

اینکان توانِ دیدن برمن هست ‏

تا منظره واژگون خویش را بر نجابتِ تالابت

چوائیینِ آئینه ای بنگرم

 

برگستره ای که

ائین

ائین

برتالابِ منظرش

پا بلند نمودم

تا قدم از خاطرِ  بیتاب... به ارزو بلندتر کنم

اینک

 ان توان بودن و شدن برمن هست

بی بند

هرچند  قطره باشد

تا بسان ان ترانه ای

که صبحِ سپید برجنگلِ پیر می سرود

سایه ای گَردم

بیدریغ چوشعری

برجبرِسوزانِ حاضرانش

اری

تعلقسرا را

ارادتی زدیرباز چنین مایه توان بود

 

بر گستره یی که عشق رنگِ خدا بود

وایه ، ایه، فراقی

از گلوفشردِ انسانی زان گونه واله

تراوشی بیتاب مینمود -

بسی شیواتر

.

اه

دراین رِقَت ورنگ پریدگی

براین غلظطِ  جنگُ دریدگی

برگریبانِ جنگل و تالاب

کزآسنانِ ، ا نسان و آن رویای .. چون نبات

بر حقیقتِ پویا ..اما تلخِ این فلات

هماره

تقارنِ دردِ بیتاب درون ،

زان رسوای برون ، بود و هست

که چندان رسواگرتری 

یکی چون تندری

بربی حاصله

این سترون ونقصان ...

عیان گردد

قصیدۀ غربت سوزِ

دانه تا انسان .

 

                                                        الف.تردید


comment نظرات ()
به چه اید
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۳۱

 

عقلانیت شعر من به چه کار آیـــد

 

وقتی یَساولان

 

لولِ بَزمه باور و تقلیدِ خویشند.

 

 

آسمان ..

 

جاکرده از درنده

 

زمین

 

جاکنده ازلانه وپرنده

 

که پَر نیز

 

نشان ازغربتِ پرواز وپرنده بود

 

 

اینک

 

بسانِ تیری برکشیده

                        از چلۀ مجربِ علم-

                                                  درواژه ائی

این گستاخ برمیکشم

 

که مدارا

           به هرگاه و بیگاه

                                نشانِ ازتعقل نبود

 

بیدادی برخِنگِ حضورمان رفته است

 

شعورمشروع

                   درسطرِمن به چه کار آید

                                                                                                                                                                                                                           

 

برزین پس وپشت گذارِ

                                هزارۀ ننگ  

 

مسافران مقصد گم کرده و مَنگِ -

 

ورق ورق

             تاریخ و

                        وقاحت و

                                    فاجعه  ـ

 

قفسکردۀ ترسی ملعون و

                                اینک نخنما

استمداد رها را

                    مویه کنان

                                   شوقِ مُروایِ منتظر میزنند هنوز.

 

کنون

 

درمیابم که

 

شعرمن

 

غمنامۀ بُهت است

 

حسرتی در لغتی

 

از پسَ-اَندره نا خوانده حضورتان

                                        شمــــا تاولان پرخونابۀ زمینیــد .


comment نظرات ()
گشوده برانتظار
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٦

 

با حیرت به تماشایم

 که فرض بسته

نشسته

آنچنان

برگلالودۀ محال 

 

کاینک

بر طریقتی که مبنایش 

حدیث دیر هنگامهای تو بود

مقصد جاودان را

بر محملی 

که عشق و زندگیست

سلانه و خرامان

در حرکت است

آهای .. مگر تو لیلایی ؟؟

منم که ام؟؟ 

 گرت بر این پاسخ  رهسپارِ من شدی

در این نوا

سازه باران شدی 

همسرسرای من شدی

بپرسی که ام ؟؟

چه سود ... که من

مجنونِ  قصه های سودا زدهء زمینم

که بر سکوی غیابش

یکسره در همیشه های زمان

همچون کتابی گشوده بر خوانش وانتظار 

بازست

این ناچیزِ آغوشی در مختصر مردی

که منم

 

چه سود 

که عشق سودای بی پروا  میخواهد 

مگر لیلایی تو ؟؟

 

                                                                            الف.تردید


comment نظرات ()
گزین من
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ٩:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٠

گر آمدی به کوی من 

 

قناعت است حال من

 

چنین مبین

 

چنان مپندارکه این

 

هست گزینه ناگزیرِمن

 

گرت شدی به سال من 

 

بحران نبود زمان من

 

جوان بُدی میان اینگاه شدی

 

شفاعت واجابت است گاهِ من 

 

گرت شدی به سان من

 

 رها بدیدی سارمن

 

گمان مدار

 

خطا به باصره مَبَر

 

نشان ِ دار نبود ،

 

بردرواین دیارمن .

                                                 الف . تردید

 


comment نظرات ()
شرفِ شعر
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٧

 

بخوان عشق را

عبارتِ رنگین را . . .

ثبات دوباره کن

 

که هماره انسان بود و جفا

شهریارِ دادگستر را

لزامتِ زمانه  کن

 

نمیدانم چه نام و نمایه ات نهم

هرچه خواهی باش

لیک

تَاخُرَت را

استجابت از یاس درمان هزاره کن

 

به مصافِ این ضُلماذینِ بِبَر واژه را

آدمیت بود که انسان . . .

آری

این بی پناهی را

                    شرفِ شاعرانه کن.

 

                                                                           الف . تردید

 

 


comment نظرات ()
بن بست این کوچه همچون قلبی بندامده بود
نویسنده : امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) - ساعت ۳:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٤

 

با قلبی بند امده

زاستنشاق کامیابی 

زان همه برمن شدن

ازپسِ انتظاری

در نوبتِ سنگین گذره عشقی بکر

 

همسنگِ مذابی  که زحسرت فوران در بخروشد

سوسویِ امیدی ،

مرا،

در نامراد گونه ها حلاجی مینمود

 

اری

منصورِسرک کشیده کنار اشتیاقِ عشق دارگونِ تو بودم

وقدرِاگاهی درمن نبود

 

شوقیده برتماشایِ تو

با ضربانی بندامده

زتنفسی جانکاه

حافظۀ بی جان و مرده گونه یی

همچنان عاری

               زِهرانچه زندگیِ را به کام مینمود

گونه که ارادتِ مصرعی

                              برفهمه پنهانِ سروده ای

زان تعبیری

که صاحب سروده را

به غایتِ یک سرمستی خرسند واسوده میبنمود ‏

 

در ساعت مقرر خدا بسویت امدم

 

رفتم

بدیدم

که برجلومنظر ِ چشمانم

                              یکسره ندیدن بود و بس

ابتدا با مدارا بغضی برتردید شدم

 

اه

دریغا دریغ

کورنگی که نه

من کوری خودخواسته ام

گرهمچنان فراق،

         تقدیرِ این دور ِ  ظلمانیِ سرد باشد .

 

اینک

بند امده درکوچه بَستِ پنداری ‏

مبهوت

وچشمانِ رویا بینی زِحدقۀ حقیقتی تلخ.. برون زده تر

رسمیده برهندسه ای ‏

که دیگرشرمگنانه نبود

مرگ را خود خواسته به انتظارم ..

تا بوسه ای زِحَضه جان براو زنم

که مراچون خواهشی مزاحم ‏

برگردۀ بی چرایِ خویش ببرد

گر این ظلمانی سرد و دور تقدیرم باشد

 

کز ازل

 این سیطرۀ اعظمِ جهان

جایگهِ نابلد کَردگانه زنده باز بود ‏

نه عرصه شرافتِ رو به کمالِ مخلوق ... ‏

 

درهراسم ونمیدانم‏

این همه توان

این همه نگاه

ز کدامین سوراخ تقدیر میچکد

 

من فناخواستۀ تمامتِ پنداره قمارزدۀ خویشم

ندامت زده

زشبگردی هائی

که شبِ شعر یرحریر ستاره بود

 

سرود پایان‏

زین رسیدِ بی ثمر

رهازاد کن مرا

 

تویی که برترازحقیقتی

پیدا و بی پیدا

در این کوری خودخواسته

ادایم کن ‏

گر این ظلمانی سرد قدرِمُقدرم باشد .

                                                                                        الف . تردید


comment نظرات ()