پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 

دیربانگِ

کدامین احساسِ چوپَرظریفت بود

که چون نوایِ منظومِ اندیشه ای   

تاریخِ سردِ نگاهِ مرا به یغما برد

 

گفتی:

باغِ بی ترانه گی هایت؟

پس،

حجمِ پُرصلابتِ کدامین آوازاَرنواز بود

زکدامین گلبوته ی آتش؟

زین روی

که جان من بسوخت

ومرا

در خاکسترزاد این قرابَت و غُربت

مبتلاتر مسخ ساخت 

 

چنان گفتی،

آشنایت منم؟

کدامین فروتنانگی

ترا آن ماهیت بداد

که صادقانه و پُرشکوه عریانت کند.

 

آه . . .

دریغ و درد،

دریغ و درد که غرورِ بزرگ خویش را

در این اسارت ابدی

هیچگاه در قفای خویش نیافتم

 

اینک

با این بی خویشی که ام من.

 

                                               الف.تردید

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱٠/٢۱ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |