پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 

آنگاه که شمیمِ مطبوعت

آن سان که میپنداشتم

وهمه هراسممرا به تو میرساند


زِبی هست شدن بود،

 

آن لحظه ی جان ستان

که دعای من

در

ذره

ذره

رسیدن به تو

جانمعنایی به خویش میگرفت

سیالِ خنکِ خیال، مقصدعطش بود و

سراب

 پیام کهنۀ خورشید از ناتوانی تاریخ زمین

 

دربُعدی غریب

زحجم زمان و بی زمانی ام ـ

در واپسین لحظۀ بازخورد ان نگاهِ مَنفریبَت

که مرا درخویش ..

خسته کننده و بی ثمر

تکرارمینمود ـ

همسان

با رایحۀ موی سپید شعر ــ

تسلای خود شدم.

 

بیا تا برایت بگویم

زتن پوش ناگزیری

که برعریانی عشق پوشاندم ـ

این کوررنگی نامراد.

 

زشبهای پُررویایی

که با سیمینبرِ خویش بودم و

پنداشتم

هرگزازاَزَل

ملاقاتی درمیان نبود.

 

این شد

که منم

زِرسوایِ بختِ  

عشق آغازین خویشتنم

به شب پناه بردم  

وینک

 شیدا شدم .

 

آری

شب را دوست دارم

نه به آیته ستارگانش

بل:

بخاطر بی مردمانش

آری بی مردمکانش 

                                                                 الف.تردید

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱/۸ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |