پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 

که اینک 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

در تکیده هایم

که سر بر سجود خاک دارد

و دلخوش

به یکی لانه ای

که پرنده ای

 

 

زمین که من

من که چشم درویش 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

هر دو مجنون و عریان

به بورانیم                                      

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

به ابتدای خویشم

هجرانیست پنداری

که خمیدگی 

جانکاهیش

ندیدآی هور است و بس

 

هرشامگاه

بر صِقله کمرگاهم 

پرنده 

با ترانۀ حضور

صمیمی و تسلابخش

غروب را

ازَپسه افول ه هور

سرودِ  دیگر گونه سپاس میخواند

 

 

اری

صدای پرنده

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

بر جبرایِ  قامتم

 

                                                                   الف . تردید

نوشته شده در ۱۳٩۱/٥/٧ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |