پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

آنگاه

که هابیلِ یک بلوغ

کزحیرتِ دریچگانه حقیقت بینش

که پنداری

هَدیَته

خداوندگارانِ تقدیرش بود

مبهوت

برزخَت را یکسره به تماشا نشسته بود

 

تو در مواجِ نا بسمانِ

یک رِواء تلخ بودی

و صَخره خوردِ نجاتت را

همچون نوزادِۀ شرمی

به آغوش میفشردی

یادت یارهست؟

 

هابیلِ یک بلوغ

دستپِلماس شدۀ آن کهنه رِوای تلخ و نابجــــــا

برخواست

 

برخواست و

خویشتنش را با آن لباسِ شرم

درمقام ناجی،

عریان دید

به تمامی خود را به نجاتت فکند

بی غرقایِ هراس

 

یادت یار هست؟

 

 وانگاه

تخته پارۀ حضورش را  

زورقِ رهائیت

زین بحرنامراد نمود

 

غرق در قَرابتِ اعماق

مرگ را

 به سُخره نشست.

یادت باشد .

 

                                                الف.تردید



نوشته شده در ۱۳٩۱/٥/٧ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |