پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 

 

نشسته بر آونگِ باد

ورشکسته براستخوان

غریوِ خاکستری

درمفهومِ

حدیثه نفسی آشکار

 

مَسخ و دمَکرده برساعتِ زمانه

حضورش را

بر نبودگاه رضایتی قی میکرد

که این زنده به شکست را

در ابعادِ کابوسی ناطق

 زِ یک سو

و فصلِ قصه ای

 دردگر سویِ این نوسان و ظلمت

که اصالته حضوره

 این برازنده ترین حُرمتِ جهان را 

در این بلوایِ کلاسیکِ

کاملا بی دفاع مینمود.

 

آری

تمامتِ اکنونِ برو بیایِ بدبیارِ

انسانِ به هرزِِ ایده گرویدۀ قصۀمن بود

بازَنده زی و ناکامیاب

درویشِ خشکیده

لمیده برتنیده گی هایِ

واقعۀ اعماق بود... بی بُرندِگی و بَرنده گی.

 

در این واپسین نگاه

اتخاذه واژه ای در قطعنامهء شعری

چون تصمیم تبر

برگَردنِ گَلسه لنگری بود

که جهازِ به گِل نشسته را

به لطفِ هزاربارۀ دیده نشدۀ باد

فرمان رَحیل میداد

 

ما

 نَبیرگانه ناسپاسِ ستارگانیم و

حجم گیجاگیجه قیرینِ این تنیده گی

عبارتِ عبرتگیر و

اینک بی ستاره گی

 که منم.

 

                                                            الف . تردید

نوشته شده در ۱۳٩۱/٥/۳۱ساعت ۱٠:٠٧ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |