پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 برفلاتی

که درذهنِ جنگلش

نوبتِ درختی

درمن زبانه میکشید

بسان دانه ای

که سراز خاک سرد برکشد به مقصده انبوه

راست بدان ریشه که امن و پادرجای

 

اینکان توانِ دیدن برمن هست ‏

تا منظره واژگون خویش را بر نجابتِ تالابت

چوائیینِ آئینه ای بنگرم

 

برگستره ای که

ائین

ائین

برتالابِ منظرش

پا بلند نمودم

تا قدم از خاطرِ  بیتاب... به ارزو بلندتر کنم

اینک

 ان توان بودن و شدن برمن هست

بی بند

هرچند  قطره باشد

تا بسان ان ترانه ای

که صبحِ سپید برجنگلِ پیر می سرود

سایه ای گَردم

بیدریغ چوشعری

برجبرِسوزانِ حاضرانش

اری

تعلقسرا را

ارادتی زدیرباز چنین مایه توان بود

 

بر گستره یی که عشق رنگِ خدا بود

وایه ، ایه، فراقی

از گلوفشردِ انسانی زان گونه واله

تراوشی بیتاب مینمود -

بسی شیواتر

.

اه

دراین رِقَت ورنگ پریدگی

براین غلظطِ  جنگُ دریدگی

برگریبانِ جنگل و تالاب

کزآسنانِ ، ا نسان و آن رویای .. چون نبات

بر حقیقتِ پویا ..اما تلخِ این فلات

هماره

تقارنِ دردِ بیتاب درون ،

زان رسوای برون ، بود و هست

که چندان رسواگرتری 

یکی چون تندری

بربی حاصله

این سترون ونقصان ...

عیان گردد

قصیدۀ غربت سوزِ

دانه تا انسان .

 

                                                        الف.تردید

نوشته شده در ۱۳٩٢/٤/۱ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |