پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 

با قلبی بند امده

زاستنشاق کامیابی 

زان همه برمن شدن

ازپسِ انتظاری

در نوبتِ سنگین گذره عشقی بکر

 

همسنگِ مذابی  که زحسرت فوران در بخروشد

سوسویِ امیدی ،

مرا،

در نامراد گونه ها حلاجی مینمود

 

اری

منصورِسرک کشیده کنار اشتیاقِ عشق دارگونِ تو بودم

وقدرِاگاهی درمن نبود

 

شوقیده برتماشایِ تو

با ضربانی بندامده

زتنفسی جانکاه

حافظۀ بی جان و مرده گونه یی

همچنان عاری

               زِهرانچه زندگیِ را به کام مینمود

گونه که ارادتِ مصرعی

                              برفهمه پنهانِ سروده ای

زان تعبیری

که صاحب سروده را

به غایتِ یک سرمستی خرسند واسوده میبنمود ‏

 

در ساعت مقرر خدا بسویت امدم

 

رفتم

بدیدم

که برجلومنظر ِ چشمانم

                              یکسره ندیدن بود و بس

ابتدا با مدارا بغضی برتردید شدم

 

اه

دریغا دریغ

کورنگی که نه

من کوری خودخواسته ام

گرهمچنان فراق،

         تقدیرِ این دور ِ  ظلمانیِ سرد باشد .

 

اینک

بند امده درکوچه بَستِ پنداری ‏

مبهوت

وچشمانِ رویا بینی زِحدقۀ حقیقتی تلخ.. برون زده تر

رسمیده برهندسه ای ‏

که دیگرشرمگنانه نبود

مرگ را خود خواسته به انتظارم ..

تا بوسه ای زِحَضه جان براو زنم

که مراچون خواهشی مزاحم ‏

برگردۀ بی چرایِ خویش ببرد

گر این ظلمانی سرد و دور تقدیرم باشد

 

کز ازل

 این سیطرۀ اعظمِ جهان

جایگهِ نابلد کَردگانه زنده باز بود ‏

نه عرصه شرافتِ رو به کمالِ مخلوق ... ‏

 

درهراسم ونمیدانم‏

این همه توان

این همه نگاه

ز کدامین سوراخ تقدیر میچکد

 

من فناخواستۀ تمامتِ پنداره قمارزدۀ خویشم

ندامت زده

زشبگردی هائی

که شبِ شعر یرحریر ستاره بود

 

سرود پایان‏

زین رسیدِ بی ثمر

رهازاد کن مرا

 

تویی که برترازحقیقتی

پیدا و بی پیدا

در این کوری خودخواسته

ادایم کن ‏

گر این ظلمانی سرد قدرِمُقدرم باشد .

                                                                                        الف . تردید

نوشته شده در ۱۳٩٢/۳/٤ساعت ۳:۱٩ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |