پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

که اینک 

 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

 

در تکیده هایم

 

که سر بر سجود خاک دارد

 

و دلخوش

             به یکی لانه ای

                                  که پرنده ای

 

 

زمین که من

 

من که چشم درویش 

 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

 

هر دو مجنون و عریان به بورانیم                                      

 

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

 

به ابتدای خویشم

 

پنداری

          هندسۀ هجرانست

 

که جانکاهِ ورم کردۀ سرد، براین خمیدگی 

 

ندیدآی هوربود و بس

 

 

هرشامگاه

 

بر صِقله کمرگاهم 

 

پرنده 

 

مغربسرائی میکند

 

صمیمی و تسلابخش

                        ازَپسه بدرقۀ هور

                                             سرودِ دیگرگونه سپاس میخواند

 

اری

 

صدای پرنده

 

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

                                   هماره برجبرایِ قامتم .

 

                                                                            الف . تردید

نوشته شده در ۱۳٩٢/٢/٢٦ساعت ٥:٠٧ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |