پاره و سطر و سروده به رهیدن از درد مزین میکنم... Tear and row poetry to get relief from pain and nostalgia to the poetry

 

عقلانیت شعر من به چه کار آیـــد

 

وقتی یَساولان

 

لولِ بَزمه باور و تقلیدِ خویشند.

 

 

آسمان ..

 

جاکرده از درنده

 

زمین

 

جاکنده ازلانه وپرنده

 

که پَر نیز

 

نشان ازغربتِ پرواز وپرنده بود

 

 

اینک

 

بسانِ تیری برکشیده

                        از چلۀ مجربِ علم-

                                                  درواژه ائی

این گستاخ برمیکشم

 

که مدارا

           به هرگاه و بیگاه

                                نشانِ ازتعقل نبود

 

بیدادی برخِنگِ حضورمان رفته است

 

شعورمشروع

                   درسطرِمن به چه کار آید

                                                                                                                                                                                                                           

 

برزین پس وپشت گذارِ

                                هزارۀ ننگ  

 

مسافران مقصد گم کرده و مَنگِ -

 

ورق ورق

             تاریخ و

                        وقاحت و

                                    فاجعه  ـ

 

قفسکردۀ ترسی ملعون و

                                اینک نخنما

استمداد رها را

                    مویه کنان

                                   شوقِ مُروایِ منتظر میزنند هنوز.

 

کنون

 

درمیابم که

 

شعرمن

 

غمنامۀ بُهت است

 

حسرتی در لغتی

 

از پسَ-اَندره نا خوانده حضورتان

                                        شمــــا تاولان پرخونابۀ زمینیــد .

نوشته شده در ۱۳٩٢/۳/۳۱ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ توسط امیردشمن زیاری ( الف . تردید ) نظرات () |