غسالخانۀ شرم

 

همچوکروچاندنِ سنگی بربسترِ سنگواره یی

پنداری

حمدی بر فراموشِ مزاری

به زاری

در تقلایِ آخر بود

پردۀ کلاسیکِ فانتزیِ سیاه


وینک مردگان

به هیئت تلف شدگان

کزابتدا

 صنم گشته وبی خریدار

قندیل بسته در دخمه ذهنی به رنگِ اتش و ترس

زانگونه نقصی بر منطقِ روایتی

بی وجود براریکۀ حضور

یا چونانکه حسرت شمعی

درقابگرفتی بیحضورِ یاری کلاسیک

که پروانه بود

یا توجه ای پروانه ای

 نمیدانم

 

حس میکنم

میبینم

می سرایم

شاید شاعرم اخر

 

سرایش دردهای بی پایانِ زمینیان  

مجیزِ عشق های پویا و جسور

عریان گری

عیان گریِ این وان به هرز تاریخ رفته

از پسِ تعلیق و تردید

ساز و کاره من است


شعر

بیتابیِ تردید من است

پاره و سطر وسروده

به رهیدن ازدرد مزین میکنم

چرا که شعر حیاتم میدهد

وچون تهویۀای مطبوع

من جهانم را مدد میکند

تا زاشمئزازِاین اتمسفرِ تفتیده در زوالِ گندتان

جانی به در بریم


به شفاعتِ شعربود

نه زانگونه یکی لفاظی

بل

بیلان ِ ایجازی

نغز

سرازشرمگاه خاک برداشتند

و درغسالخانۀ شرم

اندوه را  

آبشویِ استرحامِ زندگیِ دوباره نمودند

نادمان .

 

                                                   الف.تردید

/ 0 نظر / 9 بازدید