تردید برزخ ِ نیاز بود همه

التفاتِ

عجیبانه

وهمیشه بی چرای من

سرازیرِ شیبِ سرکشِ تو بود

ودرمن

قدرِقدرتی یارنبود،

تادرمجالی هرچنداندک

اسایش این قلبِ بی رمق را

زلخته لخته های این تعلیق بِرهانم

 

روبه پندارِتو

در خود می اندیشم

باید کمند ماندن بگسلانم

تا رها گردانم

زین سرسرایِ تلخاذین ، دودانگ مانده را

شاید فقدان جذبه بی هورامیکشید درمن، نمیدانم

 

در شکافِ اعتقادِ خویش

به هیئت ناظری

واج ومبهوتم

 

هرچند زندگی

جای گرفته

لمیده

بر مدارِ دالانیست به مقصد انتها

سخت اندک

سخت بی مجال


اینک

در این بازی گرد

هی سکوت کن

و بسانِ کهنسرائی مدرن

چوپردۀ شعرسپید، پس بزن مرا

هرچند

براقلیمایِ چشمانِ تردیدت ،

که تعلیق و برزخیست

باز مرا میبینی

برهجو تقدیر

همچو دانته

 

اری تردید

یکسره

برزخِ سرگردانِ انتخابی بود

تا راهی

به مجابِ معنا به در برم

 

                                                                   الف.تردید

/ 1 نظر / 18 بازدید
زهرا

سلام و درود شاعر سروده عالی از شما خواندم واز شیوه نگارشتان لذت بردم سپاس