ابدیت خاموش ( فراقی برای احمدشاملو )

 

ازغم و فراقـی پیرامونـــم

و لُجه ای که بر رخسارم

دغدغه یی را در دقیقه یی هویدا مینمود

که چرا، دیگر کسی نیست

تا بتاند دررسایش

شعری قد به بیرق بَرد

 

همسایۀ خاموش

با نگاهــی

به مصداق رمزینه گشایشی گفت:

 

گرت

به اعادۀ پاسخ مینگری

عریان بنِگر، لیک پرتعهد

با سوالهای خویش بنِگر اما مصدق

به نقصِ کرداری چوقحطخوردی نِگر

هماره عطاینده و انسانی

 

حکایتِ مَنظرت را

چونانکه در عینیتی غوطه ور، قیاس کن

خرسند جلایت میدهد

بی فِقهَت و آنجهانی

 

گَرت

ماهیت بَراقین را به لذت مینگری،

 تحسین باش

 بی تصاحب و حیرانی

 

با نگاهی که تحیر بود و شگفِت

پرسیدم:

دروس با یزید مرور میکنی مرشد؟

خاموش  گفت:

مهم

سرایشِ معناییست در خوانشِ شعری

 به مقصدِ تعالی انسانی

 

هر چه خواهی نام بِنه  

 لیک بی واپس رهه حیوانی

 

پرسیدم کیستی؟

 

با نگاهی به مثابۀ

غنایِ پر طمطراق ِشعری

به پاسخ

سر بر نگاهی تافت که ...

من صیادِ صبورِ  معنای انسانم

که مزد معنایش را زمان

بخاطرِ عهدی

به پژواکِ عشقی عطایم کرد،

 

آری

 پاداش شعر زمانم من

 

                                                          الف تردید

 

/ 0 نظر / 17 بازدید