بلوغ هابیل

آنگاه

که هابیلِ یک بلوغ

کزحیرتِ دریچگانه حقیقت بینش

که پنداری

هَدیَته

خداوندگارانِ تقدیرش بود

مبهوت

برزخَت را یکسره به تماشا نشسته بود

 

تو در مواجِ نا بسمانِ

یک رِواء تلخ بودی

و صَخره خوردِ نجاتت را

همچون نوزادِۀ شرمی

به آغوش میفشردی

یادت یارهست؟

 

هابیلِ یک بلوغ

دستپِلماس شدۀ آن کهنه رِوای تلخ و نابجــــــا

برخواست

 

برخواست و

خویشتنش را با آن لباسِ شرم

درمقام ناجی،

عریان دید

به تمامی خود را به نجاتت فکند

بی غرقایِ هراس

 

یادت یار هست؟

 

 وانگاه

تخته پارۀ حضورش را  

زورقِ رهائیت

زین بحرنامراد نمود

 

غرق در قَرابتِ اعماق

مرگ را

 به سُخره نشست.

یادت باشد .

 

                                                الف.تردید



/ 0 نظر / 8 بازدید