لمس ِ دیگرگون

 

آنگاه که دانستم

زندگی

لمس دیگرگونه هاست

تو آمدی

منم زدی

 

انگاری ...

جای تناسخ و تناسبم را

رج زدی،

این ناتوانی و برون مُردگیِ کهنه را

 

آنگاه

که از پسِ پردۀ غرورِ مکلفم

سر بر کشیدم

به هوسِ نگاهی ، چشم نوازی ، از پس تکرارِ

دیده ها و شنیده ها

تو با جام و جوانه آمدی

 

پنداری جامی بود

از پس نافرجام های انسانی

که با آن

آوارِ ناگریز را نوبت میکشیدم

در حجمی از هَذیان و کسالت و زهر مار

 

قهر بودم با خدای مُقَدرم

با شعر خطابت کردم

بسان اقبال که به لاهور

کژ اقبال معاصر . . . منم .

 

                                         الف.تردید

/ 1 نظر / 4 بازدید
سوزان ضابطی

من بنده آن دمم که ساقی گوید یک جام دگر بگیر و من نتوانم شعر شما همیشه آخرین جامیست که ظرفیت تکمیل میکند. قلمتان سبز و استوار زانوی ادب تا آخر انسانم