عابری که عبارتی .و عبرتی

 

 

نشسته بر آونگِ باد

ورشکسته براستخوان

غریوِ خاکستری

درمفهومِ

حدیثه نفسی آشکار

 

مَسخ و دمَکرده برساعتِ زمانه

حضورش را

بر نبودگاه رضایتی قی میکرد

که این زنده به شکست را

در ابعادِ کابوسی ناطق

 زِ یک سو

و فصلِ قصه ای

 دردگر سویِ این نوسان و ظلمت

که اصالته حضوره

 این برازنده ترین حُرمتِ جهان را 

در این بلوایِ کلاسیکِ

کاملا بی دفاع مینمود.

 

آری

تمامتِ اکنونِ برو بیایِ بدبیارِ

انسانِ به هرزِِ ایده گرویدۀ قصۀمن بود

بازَنده زی و ناکامیاب

درویشِ خشکیده

لمیده برتنیده گی هایِ

واقعۀ اعماق بود... بی بُرندِگی و بَرنده گی.

 

در این واپسین نگاه

اتخاذه واژه ای در قطعنامهء شعری

چون تصمیم تبر

برگَردنِ گَلسه لنگری بود

که جهازِ به گِل نشسته را

به لطفِ هزاربارۀ دیده نشدۀ باد

فرمان رَحیل میداد

 

ما

 نَبیرگانه ناسپاسِ ستارگانیم و

حجم گیجاگیجه قیرینِ این تنیده گی

عبارتِ عبرتگیر و

اینک بی ستاره گی

 که منم.

 

                                                            الف . تردید

/ 0 نظر / 16 بازدید