واژگون به ابتدای خویش

 

که اینک 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

در تکیده هایم

که سر بر سجود خاک دارد

و دلخوش

به یکی لانه ای

که پرنده ای

 

 

زمین که من

من که چشم درویش 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

هر دو مجنون و عریان

به بورانیم                                      

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

به ابتدای خویشم

هجرانیست پنداری

که خمیدگی 

جانکاهیش

ندیدآی هور است و بس

 

هرشامگاه

بر صِقله کمرگاهم 

پرنده 

با ترانۀ حضور

صمیمی و تسلابخش

غروب را

ازَپسه افول ه هور

سرودِ  دیگر گونه سپاس میخواند

 

 

اری

صدای پرنده

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

بر جبرایِ  قامتم

 

                                                                   الف . تردید

/ 0 نظر / 21 بازدید