الهام دیرهنگام

 

دیربانگِ

کدامین احساسِ چوپَرظریفت بود

که چون نوایِ منظومِ اندیشه ای   

تاریخِ سردِ نگاهِ مرا به یغما برد

 

گفتی:

باغِ بی ترانه گی هایت؟

پس،

حجمِ پُرصلابتِ کدامین آوازاَرنواز بود

زکدامین گلبوته ی آتش؟

زین روی

که جان من بسوخت

ومرا

در خاکسترزاد این قرابَت و غُربت

مبتلاتر مسخ ساخت 

 

چنان گفتی،

آشنایت منم؟

کدامین فروتنانگی

ترا آن ماهیت بداد

که صادقانه و پُرشکوه عریانت کند.

 

آه . . .

دریغ و درد،

دریغ و درد که غرورِ بزرگ خویش را

در این اسارت ابدی

هیچگاه در قفای خویش نیافتم

 

اینک

با این بی خویشی که ام من.

 

                                               الف.تردید

/ 2 نظر / 15 بازدید
رها ایمانی

با سلام جناب تردید مشخصه کلام شما یا بهتر بگم شعر شما استفاده از استعاره های ناب و کم نظیریست که بنده کمتر در شعر سپید امروز با ان مواجه شدم . ا

نوید

سلام وبلاگ خوبی داری من شما رو به ولاگم دعوت می کنم [گل] راستی با تبا دل لینک موافقی تو من رو لینک کن تامن هم لینکت کنم[قلب]