به چه اید

 

عقلانیت شعر من به چه کار آیـــد

 

وقتی یَساولان

 

لولِ بَزمه باور و تقلیدِ خویشند.

 

 

آسمان ..

 

جاکرده از درنده

 

زمین

 

جاکنده ازلانه وپرنده

 

که پَر نیز

 

نشان ازغربتِ پرواز وپرنده بود

 

 

اینک

 

بسانِ تیری برکشیده

                        از چلۀ مجربِ علم-

                                                  درواژه ائی

این گستاخ برمیکشم

 

که مدارا

           به هرگاه و بیگاه

                                نشانِ ازتعقل نبود

 

بیدادی برخِنگِ حضورمان رفته است

 

شعورمشروع

                   درسطرِمن به چه کار آید

                                                                                                                                                                                                                           

 

برزین پس وپشت گذارِ

                                هزارۀ ننگ  

 

مسافران مقصد گم کرده و مَنگِ -

 

ورق ورق

             تاریخ و

                        وقاحت و

                                    فاجعه  ـ

 

قفسکردۀ ترسی ملعون و

                                اینک نخنما

استمداد رها را

                    مویه کنان

                                   شوقِ مُروایِ منتظر میزنند هنوز.

 

کنون

 

درمیابم که

 

شعرمن

 

غمنامۀ بُهت است

 

حسرتی در لغتی

 

از پسَ-اَندره نا خوانده حضورتان

                                        شمــــا تاولان پرخونابۀ زمینیــد .

/ 0 نظر / 26 بازدید