بیتابی تالاب و جنگلِ پیر

 برفلاتی

که درذهنِ جنگلش

نوبتِ درختی

درمن زبانه میکشید

بسان دانه ای

که سراز خاک سرد برکشد به مقصده انبوه

راست بدان ریشه که امن و پادرجای

 

اینکان توانِ دیدن برمن هست ‏

تا منظره واژگون خویش را بر نجابتِ تالابت

چوائیینِ آئینه ای بنگرم

 

برگستره ای که

ائین

ائین

برتالابِ منظرش

پا بلند نمودم

تا قدم از خاطرِ  بیتاب... به ارزو بلندتر کنم

اینک

 ان توان بودن و شدن برمن هست

بی بند

هرچند  قطره باشد

تا بسان ان ترانه ای

که صبحِ سپید برجنگلِ پیر می سرود

سایه ای گَردم

بیدریغ چوشعری

برجبرِسوزانِ حاضرانش

اری

تعلقسرا را

ارادتی زدیرباز چنین مایه توان بود

 

بر گستره یی که عشق رنگِ خدا بود

وایه ، ایه، فراقی

از گلوفشردِ انسانی زان گونه واله

تراوشی بیتاب مینمود -

بسی شیواتر

.

اه

دراین رِقَت ورنگ پریدگی

براین غلظطِ  جنگُ دریدگی

برگریبانِ جنگل و تالاب

کزآسنانِ ، ا نسان و آن رویای .. چون نبات

بر حقیقتِ پویا ..اما تلخِ این فلات

هماره

تقارنِ دردِ بیتاب درون ،

زان رسوای برون ، بود و هست

که چندان رسواگرتری 

یکی چون تندری

بربی حاصله

این سترون ونقصان ...

عیان گردد

قصیدۀ غربت سوزِ

دانه تا انسان .

 

                                                        الف.تردید

/ 0 نظر / 32 بازدید