وهم

 

آنگاه که شمیمِ مطبوعت

آن سان که میپنداشتم

وهمه هراسممرا به تو میرساند


زِبی هست شدن بود،

 

آن لحظه ی جان ستان

که دعای من

در

ذره

ذره

رسیدن به تو

جانمعنایی به خویش میگرفت

سیالِ خنکِ خیال، مقصدعطش بود و

سراب

 پیام کهنۀ خورشید از ناتوانی تاریخ زمین

 

دربُعدی غریب

زحجم زمان و بی زمانی ام ـ

در واپسین لحظۀ بازخورد ان نگاهِ مَنفریبَت

که مرا درخویش ..

خسته کننده و بی ثمر

تکرارمینمود ـ

همسان

با رایحۀ موی سپید شعر ــ

تسلای خود شدم.

 

بیا تا برایت بگویم

زتن پوش ناگزیری

که برعریانی عشق پوشاندم ـ

این کوررنگی نامراد.

 

زشبهای پُررویایی

که با سیمینبرِ خویش بودم و

پنداشتم

هرگزازاَزَل

ملاقاتی درمیان نبود.

 

این شد

که منم

زِرسوایِ بختِ  

عشق آغازین خویشتنم

به شب پناه بردم  

وینک

 شیدا شدم .

 

آری

شب را دوست دارم

نه به آیته ستارگانش

بل:

بخاطر بی مردمانش

آری بی مردمکانش 

                                                                 الف.تردید

/ 1 نظر / 2 بازدید
سوزان ضابطی

ه شب پناه بردم و اینک شیدا شدم ـ.. اری شب را دوست دارم نه به ایته ستارگانش بل : بخاطر بی مردمانش اری بی مردمکانش مرسی