اکر بگذارند

 

دریغا

دریغا

کز ثباتِ

           این دودِ سردِ اجاقِ خورشید

که صبحگاهان 

                 ازپسِ این بی رمقِ زرد صبح 

در کامرهِ نَفَسِ مردمان من 

چون جبری فرورفته میرود 

نه ممدِ حیات بود و 

                      نه مصداقِ باستانیِ زندگی

                                                    براین بی نقشِ حیات

 

بگذارید

بگذارید

صبح، بی رنگِ تعلق

طالعِ خویش را

از گلویِ پرنده ای

                      با ترنمی سبیدآواز دهد

و خورشید براین ضیافت

                             کدبانویِ بی دریغِ ایزدوانسان باشد

 

وانهید

تابسانِ دیر باز 

آن هندسۀ زیبا

جلوه ای کند براین مکدر
                   

 

اهای مُعصبه مندرس

واگِروتامل کن

تااین قرصِ حائل 

                    برایفایِ نابِ خویش

                                          درآید برزمین

که هرچند

اندک 

حوضه خانۀ ما 

                 براین تنعمِ مصور نمازی بردو 

زین شمعدانی ها 

                   فیضی بدین بی طراوت رسد .

 

                                                                                               الف . تردید

/ 0 نظر / 7 بازدید