واژگون به ابتدای خویشم

که اینک 

 

آن پیر تناورِ تُندَر زده 

 

در تکیده هایم

 

که سر بر سجود خاک دارد

 

و دلخوش

             به یکی لانه ای

                                  که پرنده ای

 

 

زمین که من

 

من که چشم درویش 

 

تَنَنّا یاهو بر نجابت  زمین

 

هر دو مجنون و عریان به بورانیم                                      

 

رَدای تَموز لیلا نمیخواهیم

 

 

واژگون

 

به ابتدای خویشم

 

پنداری

          هندسۀ هجرانست

 

که جانکاهِ ورم کردۀ سرد، براین خمیدگی 

 

ندیدآی هوربود و بس

 

 

هرشامگاه

 

بر صِقله کمرگاهم 

 

پرنده 

 

مغربسرائی میکند

 

صمیمی و تسلابخش

                        ازَپسه بدرقۀ هور

                                             سرودِ دیگرگونه سپاس میخواند

 

اری

 

صدای پرنده

 

اذان ِ درد بر روزۀ ندیدن بود

                                   هماره برجبرایِ قامتم .

 

                                                                            الف . تردید

/ 0 نظر / 12 بازدید