شرفِ شعر

 

بخوان عشق را

عبارتِ رنگین را . . .

ثبات دوباره کن

 

که هماره انسان بود و جفا

شهریارِ دادگستر را

لزامتِ زمانه  کن

 

نمیدانم چه نام و نمایه ات نهم

هرچه خواهی باش

لیک

تَاخُرَت را

استجابت از یاس درمان هزاره کن

 

به مصافِ این ضُلماذینِ بِبَر واژه را

آدمیت بود که انسان . . .

آری

این بی پناهی را

                    شرفِ شاعرانه کن.

 

                                                                           الف . تردید

 

 

/ 0 نظر / 13 بازدید