هربرنیازه من

 

عنقریب

دراین سیاهسالِ تلخ

که بهارش

چونان اندکک بود

       تلخ زانگونه شرنگِ هجرتی

                درکام ِ هرانچه رضاگونه هایم بود

 

اری

به ضیافت مینشاندت

پندارِ نسروده مردی که خانه نداشت

تا دگر نگوئی

ودگربارِ

راه به بیراه به دَرنبری

زین همه سرگردانی

که منم

 

اه

خاطره

خاطره

هنگامهای پرکشش

دور و دورتر زین گونه غمِ اجدادی

ازادی

ازادی

درکدامین چشم اندازِ یاَس ماوا بنهادی

 

عریانِ عریان

اسوده و هربَرسود

استخوان خسته اما خشنود

 

چوکودکی ارام گرفته

بروطنی،

امنگاهی،برجانِ خویش

بعد از گریه گریه ، در یلدای دردی ازفراق

به خوابی ارام ارام .. نهان رفته بود

زیبا ترین ارزویِ زمان

وهَروَرنیازه من

 

اری

من ان صلتِ نامراد بودم همه

براین حیرانی ه رازالود ، که زندگی

زمان مرکبِ لنگِ دنیا بود همه

براین دلخستیگیهای پی درپی که منم .

 

                                                             الف.تردید

 

/ 0 نظر / 8 بازدید